ποιϝέω

See also: ποιέω

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *kʷey-

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /poi̯.é.ɔː/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /pyˈe.o/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /pyˈe.o/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /pyˈe.o/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /piˈe.o/

Verb

ποιϝέω • (poiwéō)

(Doric) alternative form of ποιέω (poiéō)
- Inscriptiones Graecae 4.800:
  Πραξιτέλει τόδε μνᾶμα ϝίσων ποίϝησε θανό[ντι· τ]οῦτο δ’ ἐταῖροι σᾶμα χέαν, βαρ̣έα στενάχοντες, ϝέργοˉν ἀντ’ ἀγ[α]θο͂ν, κἐˉπάμερον ἐξετέλεσ(σ)α[ν].
  Praxitélei tóde mnâma wísōn poíwēse thanó[nti; t]oûto d’ etaîroi sâma khéan, baṛéa stenákhontes, wérgōn ant’ ag[a]thôn, kēpámeron exetéles(s)a[n].
  (please add an English translation of this quotation)

Conjugation

Present: ποιϝῶ, ποιϝοῦμαι (Doric, contracted)

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ποιϝῶ	ποιϝεῖς	ποιϝεῖ	ποιϝεῖτον	ποιϝεῖτον	ποιϝοῦμεν	ποιϝεῖτε	ποιϝοῦσῐ(ν)
	subjunctive	ποιϝῶ	ποιϝῇς	ποιϝῇ	ποιϝῆτον	ποιϝῆτον	ποιϝῶμεν	ποιϝῆτε	ποιϝῶσῐ(ν)
	optative	ποιϝοῖμι	ποιϝοῖς	ποιϝοῖ	ποιϝοῖτον	ποιϝοίτην	ποιϝοῖμεν	ποιϝοῖτε	ποιϝοῖεν
	imperative		ποίϝει	ποιϝείτω	ποιϝεῖτον	ποιϝείτων		ποιϝεῖτε	ποιϝούντων
middle/passive	indicative	ποιϝοῦμαι	ποιϝῇ	ποιϝεῖται	ποιϝεῖσθον	ποιϝεῖσθον	ποιϝούμεθᾰ	ποιϝεῖσθε	ποιϝοῦνται
	subjunctive	ποιϝῶμαι	ποιϝῇ	ποιϝῆται	ποιϝῆσθον	ποιϝῆσθον	ποιϝώμεθᾰ	ποιϝῆσθε	ποιϝῶνται
	optative	ποιϝοίμην	ποιϝοῖο	ποιϝοῖτο	ποιϝοῖσθον	ποιϝοίσθην	ποιϝοίμεθᾰ	ποιϝοῖσθε	ποιϝοῖντο
	imperative		ποιϝοῦ	ποιϝείσθω	ποιϝεῖσθον	ποιϝείσθων		ποιϝεῖσθε	ποιϝείσθων
		active				middle/passive
infinitive		ποιϝεῖν				ποιϝεῖσθαι
participle	m	ποιϝῶν				ποιϝούμενος
	f	ποιϝοῦσᾰ				ποιϝουμένη
	n	ποιϝοῦν				ποιϝούμενον
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

References

“ποιέω”, in Liddell & Scott (1940), A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press