στάχυ

Ancient Greek

Pronunciation 1

(Attic, Ionic, later poetic, etc.):

 

• IPA^(key): /stá.kʰy/ → /ˈsta.çy/ → /ˈsta.çi/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /stá.kʰy/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈsta.kʰy/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈsta.çy/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈsta.çy/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈsta.çi/

(Homeric Epic):

 

• IPA^(key): /stá.kʰyː/ → /ˈsta.çy/ → /ˈsta.çi/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /stá.kʰyː/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈsta.kʰy/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈsta.çy/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈsta.çy/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈsta.çi/

Noun

στᾰ́χῡ̆ • (stắkhū̆)

1. vocative singular of στᾰ́χῡ̆ς (stắkhū̆s)

Pronunciation 2

 

• IPA^(key): /stá.kʰyː/ → /ˈsta.çy/ → /ˈsta.çi/

• (5^th BCE Attic) IPA^(key): /stá.kʰyː/
• (1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈsta.kʰy/
• (4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈsta.çy/
• (10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈsta.çy/
• (15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈsta.çi/

Noun

στᾰ́χῡ • (stắkhū)

1. (Attic) nominative/accusative/vocative dual of στᾰ́χῠς (stắkhŭs)

Greek

Alternative forms

• στάχι (stáchi)
• αστάχυ (astáchy) — colloquial

Etymology

From Koine Greek στάχυον (stákhuon), from Ancient Greek στάχυς (stákhus).

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈsta.çi/

Noun

στάχυ • (stáchy) n (plural στάχυα)

1. (botany) ear, spike (fruiting body of a grain)

Declension

Declension of στάχυ

	singular	plural
nominative	στάχυ (stáchy)	στάχυα (stáchya)
genitive	σταχυού (stachyoú)	σταχυών (stachyón)
accusative	στάχυ (stáchy)	στάχυα (stáchya)
vocative	στάχυ (stáchy)	στάχυα (stáchya)

Derived terms

• σταχολόγημα (stachológima)
• σταχυολόγημα (stachyológima)
• σταχυολόγηση (stachyológisi)
• σταχυολόγησις (stachyológisis)
• σταχυολόγος (stachyológos)
• σταχυολογώ (stachyologó)

Related terms

• σταχυάζω (stachyázo)
• στάχυασμα (stáchyasma)