φιλότης

Ancient Greek

Etymology

φίλος ‎(phílos, “beloved, dear”) +‎ -της ‎(-tēs, noun-forming suffix)

Pronunciation

 

• IPA: /pʰi.ló.tɛːs/ → /ɸi.ˈlo.tis/ → /fi.ˈlo.tis/

• 5th BC Attic: IPA: /pʰi.ló.tɛːs/
• 1st BC Egyptian: IPA: /pʰi.ˈlo.tes/
• 4th AD Koine: IPA: /ɸi.ˈlo.tis/
• 10th AD Byzantine: IPA: /fi.ˈlo.tis/
• 15th AD Constantinopolitan: IPA: /fi.ˈlo.tis/

Noun

φῐλότης • ‎(philótēs) (genitive φῐλότητος); f, third declension

1. friendship, love, affection
2. (figuratively) friendship between states
3. (Homeric) sexual love or intercourse

Declension

Third declension of φῐλότης, φῐλότητος

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ φῐλότης	τὼ φῐλότητε	αἱ φῐλότητες
Genitive	τῆς φῐλότητος	τοῖν φῐλοτήτοιν	τῶν φῐλοτήτων
Dative	τῇ φῐλότητῐ	τοῖν φῐλοτήτοιν	ταῖς φῐλότησῐ(ν)
Accusative	τὴν φῐλότητᾰ	τὼ φῐλότητε	τὰς φῐλότητᾰς
Vocative	φῐλότη	φῐλότητε	φῐλότητες
Dialectal forms:
Notes:

Synonyms

• (friendship, love, affection): φιλία ‎(philía)

Derived terms

• ἰσότης φιλότητα ἀπεργάζεται ‎(isótēs philótēta apergázetai)
• Φῐλότης ‎(Philótēs)

References

• φῐλότης in A Greek–English Lexicon by Liddell & Scott, Clarendon Press, Oxford, 1940