սովորութիւն

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Old Armenian[edit]

Etymology[edit]

From սովոր(sovor) +‎ -ութիւն(-utʿiwn).

Noun[edit]

սովորութիւն ‎(sovorutʿiwn)

  1. custom, habits, manners, usage, practice, use, bent
    արդի, նոր սովորութիւն‎ ― ardi, nor sovorutʿiwn ― mode, new fashion
    հնացեալ սովորութիւնք‎ ― hnacʿeal sovorutʿiwnkʿ ― ancient customs
    տարադէպ, դժպատեհ սովորութիւն‎ ― taradēp, džpateh sovorutʿiwn ― abuse, corrupt practice
    չար, յոռի, գարշ սովորութիւն‎ ― čʿar, yoṙi, garš sovorutʿiwn ― bad habit, ugly way, sad or nasty trick
    ընդ սովորութեան‎ ― ənd sovorutʿean ― according to custom, as usual
    ընդ ոչ սովորութեան‎ ― ənd očʿ sovorutʿean ― out of use or custom, unusual
    ընդ սովորութեան իւրում‎ ― ənd sovorutʿean iwrum ― as is his wont, according to his custom
    մեք չունիմք սովորութիւն‎ ― mekʿ čʿunimkʿ sovorutʿiwn ― it is not our custom to, we are not in the habit of
    երկրորդ բնութիւն է սովորութիւն‎ ― erkrord bnutʿiwn ē sovorutʿiwn ― use is second nature

Declension[edit]

Synonyms[edit]

Descendants[edit]

References[edit]

  • Petrosean, H. Matatʿeay V. (1879), “սովորոյթ”, in Nor Baṙagirkʿ Hay-Angliarēn [New Dictionary Armenian–English], Venice: S. Lazarus Armenian Academy