սովորութիւն

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Old Armenian[edit]

Etymology[edit]

From սովոր (sovor) +‎ -ութիւն (-utʿiwn).

Noun[edit]

սովորութիւն (sovorutʿiwn)

  1. custom, habits, manners, usage, practice, use, bent
    արդի, նոր սովորութիւնardi, nor sovorutʿiwnmode, new fashion
    հնացեալ սովորութիւնքhnacʿeal sovorutʿiwnkʿancient customs
    տարադէպ, դժպատեհ սովորութիւնtaradēp, džpateh sovorutʿiwnabuse, corrupt practice
    չար, յոռի, գարշ սովորութիւնčʿar, yoṙi, garš sovorutʿiwnbad habit, ugly way, sad or nasty trick
    ընդ սովորութեանənd sovorutʿeanaccording to custom, as usual
    ընդ ոչ սովորութեանənd očʿ sovorutʿeanout of use or custom, unusual
    ընդ սովորութեան իւրումənd sovorutʿean iwrumas is his wont, according to his custom
    մեք չունիմք սովորութիւնmekʿ čʿunimkʿ sovorutʿiwnit is not our custom to, we are not in the habit of
    երկրորդ բնութիւն է սովորութիւնerkrord bnutʿiwn ē sovorutʿiwnuse is second nature

Declension[edit]

Synonyms[edit]

Descendants[edit]

References[edit]

  • Petrosean, H. Matatʿeay V. (1879), “սովորոյթ”, in Nor Baṙagirkʿ Hay-Angliarēn [New Dictionary Armenian–English], Venice: S. Lazarus Armenian Academy