Jump to content

فرس

From Wiktionary, the free dictionary
See also: فرش, قرش, and ف ر س

Arabic

[edit]

Etymology 1

[edit]

    From Proto-Semitic *paras-, compare Ge'ez ፈረሰ (färäsä, “to demolish”), Hebrew פָּרַס (pārás, “to divide”), Aramaic פְּרַס (pᵊras, “to divide”), Akkadian 𒋻 (parāsum, “to cut off”). From the root ف ر س (f r s).

    Also, from Proto-Semitic *paraš-, Aramaic פְרַשׁ (pᵊraš, “to cut off”).

    Further, Arabic فَرَصَ (faraṣa, “to slit”), Hebrew פָּרַץ (pāraṣ, “to breach”), Akkadian 𒉺𒊏𒍮 (parāṣum, “to lie, to break an oath or breach trust”), Ge'ez ፈረጸ (färäṣä, “to break open”), Ugaritic 𐎔𐎗𐎕 (prṣ, “to open”), as well as Arabic فَرَضَ (faraḍa, “to notch”).

    Also, Arabic فَرَقَ (faraqa, “to separate”), widespread in Semitic.

    Also, Arabic فَرَثَ (faraṯa, “to scatter”), Aramaic פְּרַת (pᵊraṯ, “to tear apart”)

    Verb

    [edit]

    فَرَسَ • (farasa) I (non-past يَفْرِسُ (yafrisu), verbal noun فَرْس (fars))

    1. to maul, to tear up, to tatter
    Conjugation
    [edit]
    Conjugation of فَرَسَ (I, sound, a ~ i, full passive (?), verbal noun فَرْس)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    فَرْس
    fars
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    فَارِس
    fāris
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مَفْرُوس
    mafrūs
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m فَرَسْتُ
    farastu
    فَرَسْتَ
    farasta
    فَرَسَ
    farasa
    فَرَسْنَا
    farasnā
    فَرَسْتُمَا
    farastumā
    فَرَسَا
    farasā
    فَرَسْنَا
    farasnā
    فَرَسْتُمْ
    farastum
    فَرَسُوا
    farasū
    f فَرَسْتِ
    farasti
    فَرَسَتْ
    farasat
    فَرَسَتَا
    farasatā
    فَرَسْتُنَّ
    farastunna
    فَرَسْنَ
    farasna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أَفْرِسُ
    ʔafrisu
    تَفْرِسُ
    tafrisu
    يَفْرِسُ
    yafrisu
    نَفْرِسُ
    nafrisu
    تَفْرِسَانِ
    tafrisāni
    يَفْرِسَانِ
    yafrisāni
    نَفْرِسُ
    nafrisu
    تَفْرِسُونَ
    tafrisūna
    يَفْرِسُونَ
    yafrisūna
    f تَفْرِسِينَ
    tafrisīna
    تَفْرِسُ
    tafrisu
    تَفْرِسَانِ
    tafrisāni
    تَفْرِسْنَ
    tafrisna
    يَفْرِسْنَ
    yafrisna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أَفْرِسَ
    ʔafrisa
    تَفْرِسَ
    tafrisa
    يَفْرِسَ
    yafrisa
    نَفْرِسَ
    nafrisa
    تَفْرِسَا
    tafrisā
    يَفْرِسَا
    yafrisā
    نَفْرِسَ
    nafrisa
    تَفْرِسُوا
    tafrisū
    يَفْرِسُوا
    yafrisū
    f تَفْرِسِي
    tafrisī
    تَفْرِسَ
    tafrisa
    تَفْرِسَا
    tafrisā
    تَفْرِسْنَ
    tafrisna
    يَفْرِسْنَ
    yafrisna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أَفْرِسْ
    ʔafris
    تَفْرِسْ
    tafris
    يَفْرِسْ
    yafris
    نَفْرِسْ
    nafris
    تَفْرِسَا
    tafrisā
    يَفْرِسَا
    yafrisā
    نَفْرِسْ
    nafris
    تَفْرِسُوا
    tafrisū
    يَفْرِسُوا
    yafrisū
    f تَفْرِسِي
    tafrisī
    تَفْرِسْ
    tafris
    تَفْرِسَا
    tafrisā
    تَفْرِسْنَ
    tafrisna
    يَفْرِسْنَ
    yafrisna
    imperative
    الْأَمْر
    m اِفْرِسْ
    ifris
    اِفْرِسَا
    ifrisā
    اِفْرِسُوا
    ifrisū
    f اِفْرِسِي
    ifrisī
    اِفْرِسْنَ
    ifrisna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past indicative
    (perfect)
    الْمَاضِي
    m فُرِسْتُ
    furistu
    فُرِسْتَ
    furista
    فُرِسَ
    furisa
    فُرِسْنَا
    furisnā
    فُرِسْتُمَا
    furistumā
    فُرِسَا
    furisā
    فُرِسْنَا
    furisnā
    فُرِسْتُمْ
    furistum
    فُرِسُوا
    furisū
    f فُرِسْتِ
    furisti
    فُرِسَتْ
    furisat
    فُرِسَتَا
    furisatā
    فُرِسْتُنَّ
    furistunna
    فُرِسْنَ
    furisna
    non-past indicative
    (imperfect)
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُفْرَسُ
    ʔufrasu
    تُفْرَسُ
    tufrasu
    يُفْرَسُ
    yufrasu
    نُفْرَسُ
    nufrasu
    تُفْرَسَانِ
    tufrasāni
    يُفْرَسَانِ
    yufrasāni
    نُفْرَسُ
    nufrasu
    تُفْرَسُونَ
    tufrasūna
    يُفْرَسُونَ
    yufrasūna
    f تُفْرَسِينَ
    tufrasīna
    تُفْرَسُ
    tufrasu
    تُفْرَسَانِ
    tufrasāni
    تُفْرَسْنَ
    tufrasna
    يُفْرَسْنَ
    yufrasna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُفْرَسَ
    ʔufrasa
    تُفْرَسَ
    tufrasa
    يُفْرَسَ
    yufrasa
    نُفْرَسَ
    nufrasa
    تُفْرَسَا
    tufrasā
    يُفْرَسَا
    yufrasā
    نُفْرَسَ
    nufrasa
    تُفْرَسُوا
    tufrasū
    يُفْرَسُوا
    yufrasū
    f تُفْرَسِي
    tufrasī
    تُفْرَسَ
    tufrasa
    تُفْرَسَا
    tufrasā
    تُفْرَسْنَ
    tufrasna
    يُفْرَسْنَ
    yufrasna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُفْرَسْ
    ʔufras
    تُفْرَسْ
    tufras
    يُفْرَسْ
    yufras
    نُفْرَسْ
    nufras
    تُفْرَسَا
    tufrasā
    يُفْرَسَا
    yufrasā
    نُفْرَسْ
    nufras
    تُفْرَسُوا
    tufrasū
    يُفْرَسُوا
    yufrasū
    f تُفْرَسِي
    tufrasī
    تُفْرَسْ
    tufras
    تُفْرَسَا
    tufrasā
    تُفْرَسْنَ
    tufrasna
    يُفْرَسْنَ
    yufrasna

    Noun

    [edit]

    فَرْس • (fars) m

    1. verbal noun of فَرَسَ (farasa) (form I)
    Declension
    [edit]
    Declension of noun فَرْس (fars)
    singular basic singular triptote
    indefinite definite construct
    informal فَرْس
    fars
    الْفَرْس
    al-fars
    فَرْس
    fars
    nominative فَرْسٌ
    farsun
    الْفَرْسُ
    al-farsu
    فَرْسُ
    farsu
    accusative فَرْسًا
    farsan
    الْفَرْسَ
    al-farsa
    فَرْسَ
    farsa
    genitive فَرْسٍ
    farsin
    الْفَرْسِ
    al-farsi
    فَرْسِ
    farsi

    Etymology 2

    [edit]

      Cognate with Hebrew פָּרָשׁ (pārā́š, “horseman”), Classical Syriac ܦܪܫܐ (parašā, “horseman”), Ge'ez ፈረስ (färäs, “horse”).

      Noun

      [edit]

      فَرَس • (faras) m or f (plural أَفْرَاس (ʔafrās))

      1. horse, mare
        Synonyms: حِصَان (ḥiṣān), خَيْل (ḵayl)
      Declension
      [edit]
      Declension of noun فَرَس (faras)
      singular basic singular triptote
      indefinite definite construct
      informal فَرَس
      faras
      الْفَرَس
      al-faras
      فَرَس
      faras
      nominative فَرَسٌ
      farasun
      الْفَرَسُ
      al-farasu
      فَرَسُ
      farasu
      accusative فَرَسًا
      farasan
      الْفَرَسَ
      al-farasa
      فَرَسَ
      farasa
      genitive فَرَسٍ
      farasin
      الْفَرَسِ
      al-farasi
      فَرَسِ
      farasi
      dual indefinite definite construct
      informal فَرَسَيْن
      farasayn
      الْفَرَسَيْن
      al-farasayn
      فَرَسَيْ
      farasay
      nominative فَرَسَانِ
      farasāni
      الْفَرَسَانِ
      al-farasāni
      فَرَسَا
      farasā
      accusative فَرَسَيْنِ
      farasayni
      الْفَرَسَيْنِ
      al-farasayni
      فَرَسَيْ
      farasay
      genitive فَرَسَيْنِ
      farasayni
      الْفَرَسَيْنِ
      al-farasayni
      فَرَسَيْ
      farasay
      plural basic broken plural triptote
      indefinite definite construct
      informal أَفْرَاس
      ʔafrās
      الْأَفْرَاس
      al-ʔafrās
      أَفْرَاس
      ʔafrās
      nominative أَفْرَاسٌ
      ʔafrāsun
      الْأَفْرَاسُ
      al-ʔafrāsu
      أَفْرَاسُ
      ʔafrāsu
      accusative أَفْرَاسًا
      ʔafrāsan
      الْأَفْرَاسَ
      al-ʔafrāsa
      أَفْرَاسَ
      ʔafrāsa
      genitive أَفْرَاسٍ
      ʔafrāsin
      الْأَفْرَاسِ
      al-ʔafrāsi
      أَفْرَاسِ
      ʔafrāsi
      Descendants
      [edit]
      References
      [edit]

      Etymology 3

      [edit]

        From Old Persian 𐎱𐎠𐎼𐎿 (Pārsa).

        Verb

        [edit]

        فَرَّسَ • (farrasa) II (non-past يُفَرِّسُ (yufarrisu), verbal noun تَفْرِيس (tafrīs))

        1. to persianize/persify
        Conjugation
        [edit]
        Conjugation of فَرَّسَ (II, sound, full passive, verbal noun تَفْرِيس)
        verbal noun
        الْمَصْدَر
        تَفْرِيس
        tafrīs
        active participle
        اِسْم الْفَاعِل
        مُفَرِّس
        mufarris
        passive participle
        اِسْم الْمَفْعُول
        مُفَرَّس
        mufarras
        active voice
        الْفِعْل الْمَعْلُوم
        singular
        الْمُفْرَد
        dual
        الْمُثَنَّى
        plural
        الْجَمْع
        1st person
        الْمُتَكَلِّم
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        1st person
        الْمُتَكَلِّم
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        1st person
        الْمُتَكَلِّم
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        past indicative
        (perfect)
        الْمَاضِي
        m فَرَّسْتُ
        farrastu
        فَرَّسْتَ
        farrasta
        فَرَّسَ
        farrasa
        فَرَّسْنَا
        farrasnā
        فَرَّسْتُمَا
        farrastumā
        فَرَّسَا
        farrasā
        فَرَّسْنَا
        farrasnā
        فَرَّسْتُمْ
        farrastum
        فَرَّسُوا
        farrasū
        f فَرَّسْتِ
        farrasti
        فَرَّسَتْ
        farrasat
        فَرَّسَتَا
        farrasatā
        فَرَّسْتُنَّ
        farrastunna
        فَرَّسْنَ
        farrasna
        non-past indicative
        (imperfect)
        الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
        m أُفَرِّسُ
        ʔufarrisu
        تُفَرِّسُ
        tufarrisu
        يُفَرِّسُ
        yufarrisu
        نُفَرِّسُ
        nufarrisu
        تُفَرِّسَانِ
        tufarrisāni
        يُفَرِّسَانِ
        yufarrisāni
        نُفَرِّسُ
        nufarrisu
        تُفَرِّسُونَ
        tufarrisūna
        يُفَرِّسُونَ
        yufarrisūna
        f تُفَرِّسِينَ
        tufarrisīna
        تُفَرِّسُ
        tufarrisu
        تُفَرِّسَانِ
        tufarrisāni
        تُفَرِّسْنَ
        tufarrisna
        يُفَرِّسْنَ
        yufarrisna
        subjunctive
        الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
        m أُفَرِّسَ
        ʔufarrisa
        تُفَرِّسَ
        tufarrisa
        يُفَرِّسَ
        yufarrisa
        نُفَرِّسَ
        nufarrisa
        تُفَرِّسَا
        tufarrisā
        يُفَرِّسَا
        yufarrisā
        نُفَرِّسَ
        nufarrisa
        تُفَرِّسُوا
        tufarrisū
        يُفَرِّسُوا
        yufarrisū
        f تُفَرِّسِي
        tufarrisī
        تُفَرِّسَ
        tufarrisa
        تُفَرِّسَا
        tufarrisā
        تُفَرِّسْنَ
        tufarrisna
        يُفَرِّسْنَ
        yufarrisna
        jussive
        الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
        m أُفَرِّسْ
        ʔufarris
        تُفَرِّسْ
        tufarris
        يُفَرِّسْ
        yufarris
        نُفَرِّسْ
        nufarris
        تُفَرِّسَا
        tufarrisā
        يُفَرِّسَا
        yufarrisā
        نُفَرِّسْ
        nufarris
        تُفَرِّسُوا
        tufarrisū
        يُفَرِّسُوا
        yufarrisū
        f تُفَرِّسِي
        tufarrisī
        تُفَرِّسْ
        tufarris
        تُفَرِّسَا
        tufarrisā
        تُفَرِّسْنَ
        tufarrisna
        يُفَرِّسْنَ
        yufarrisna
        imperative
        الْأَمْر
        m فَرِّسْ
        farris
        فَرِّسَا
        farrisā
        فَرِّسُوا
        farrisū
        f فَرِّسِي
        farrisī
        فَرِّسْنَ
        farrisna
        passive voice
        الْفِعْل الْمَجْهُول
        singular
        الْمُفْرَد
        dual
        الْمُثَنَّى
        plural
        الْجَمْع
        1st person
        الْمُتَكَلِّم
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        1st person
        الْمُتَكَلِّم
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        1st person
        الْمُتَكَلِّم
        2nd person
        الْمُخَاطَب
        3rd person
        الْغَائِب
        past indicative
        (perfect)
        الْمَاضِي
        m فُرِّسْتُ
        furristu
        فُرِّسْتَ
        furrista
        فُرِّسَ
        furrisa
        فُرِّسْنَا
        furrisnā
        فُرِّسْتُمَا
        furristumā
        فُرِّسَا
        furrisā
        فُرِّسْنَا
        furrisnā
        فُرِّسْتُمْ
        furristum
        فُرِّسُوا
        furrisū
        f فُرِّسْتِ
        furristi
        فُرِّسَتْ
        furrisat
        فُرِّسَتَا
        furrisatā
        فُرِّسْتُنَّ
        furristunna
        فُرِّسْنَ
        furrisna
        non-past indicative
        (imperfect)
        الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
        m أُفَرَّسُ
        ʔufarrasu
        تُفَرَّسُ
        tufarrasu
        يُفَرَّسُ
        yufarrasu
        نُفَرَّسُ
        nufarrasu
        تُفَرَّسَانِ
        tufarrasāni
        يُفَرَّسَانِ
        yufarrasāni
        نُفَرَّسُ
        nufarrasu
        تُفَرَّسُونَ
        tufarrasūna
        يُفَرَّسُونَ
        yufarrasūna
        f تُفَرَّسِينَ
        tufarrasīna
        تُفَرَّسُ
        tufarrasu
        تُفَرَّسَانِ
        tufarrasāni
        تُفَرَّسْنَ
        tufarrasna
        يُفَرَّسْنَ
        yufarrasna
        subjunctive
        الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
        m أُفَرَّسَ
        ʔufarrasa
        تُفَرَّسَ
        tufarrasa
        يُفَرَّسَ
        yufarrasa
        نُفَرَّسَ
        nufarrasa
        تُفَرَّسَا
        tufarrasā
        يُفَرَّسَا
        yufarrasā
        نُفَرَّسَ
        nufarrasa
        تُفَرَّسُوا
        tufarrasū
        يُفَرَّسُوا
        yufarrasū
        f تُفَرَّسِي
        tufarrasī
        تُفَرَّسَ
        tufarrasa
        تُفَرَّسَا
        tufarrasā
        تُفَرَّسْنَ
        tufarrasna
        يُفَرَّسْنَ
        yufarrasna
        jussive
        الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
        m أُفَرَّسْ
        ʔufarras
        تُفَرَّسْ
        tufarras
        يُفَرَّسْ
        yufarras
        نُفَرَّسْ
        nufarras
        تُفَرَّسَا
        tufarrasā
        يُفَرَّسَا
        yufarrasā
        نُفَرَّسْ
        nufarras
        تُفَرَّسُوا
        tufarrasū
        يُفَرَّسُوا
        yufarrasū
        f تُفَرَّسِي
        tufarrasī
        تُفَرَّسْ
        tufarras
        تُفَرَّسَا
        tufarrasā
        تُفَرَّسْنَ
        tufarrasna
        يُفَرَّسْنَ
        yufarrasna

        Noun

        [edit]

        فُرْس • (furs) m (collective, singulative فَارِسِيّ m (fārisiyy))

        1. Persians
        Declension
        [edit]
        Declension of noun فُرْس (furs)
        singular basic singular triptote
        indefinite definite construct
        informal فُرْس
        furs
        الْفُرْس
        al-furs
        فُرْس
        furs
        nominative فُرْسٌ
        fursun
        الْفُرْسُ
        al-fursu
        فُرْسُ
        fursu
        accusative فُرْسًا
        fursan
        الْفُرْسَ
        al-fursa
        فُرْسَ
        fursa
        genitive فُرْسٍ
        fursin
        الْفُرْسِ
        al-fursi
        فُرْسِ
        fursi
        [edit]

        Persian

        [edit]

        Etymology 1

        [edit]

          Borrowed from Arabic فَرَس (faras).

          Pronunciation

          [edit]
           

          Readings
          Classical reading? faras
          Dari reading? faras
          Iranian reading? faras
          Tajik reading? faras

          Noun

          [edit]

          فرس • (faras) (plural افراس (afrâs))

          1. (literary) horse
            Synonym: اسب (asb)
            • c. 1520, Selim I of the Ottoman Empire, edited by Benedek Péri, The Persian Dīvān of Yavuz Sulṭān Selīm, Budapest, Hungary: Research Centre for the Humanities, Eötvös Loránd Research Network, →ISBN, page 102:
              دور از رکاب او شرفی بس که گه گهی
              گردی رسد بدیده ز راه فرس مرا
              dūr az rikāb-i ō šarafē bas ki gah gahē
              gardē rasad ba-dīda zi rāh-i faras ma-rā
              Far away from her saddle, the honor is enough that from time to time,
              A mote of dust reaches my eyes from the road of her horse.
              (Classical Persian transliteration)

          Etymology 2

          [edit]

            Borrowed from Arabic فُرْس (furs).

            Pronunciation

            [edit]
             

            Readings
            Classical reading? furs
            Dari reading? furs
            Iranian reading? fors
            Tajik reading? furs

            Noun

            [edit]

            فرس • (fors) (literary)

            1. the Persians, the Iranians (as a whole); Iran, Persia
              Synonyms: فارس‌ها (fârs-hâ), ایرانیان (irâniyân), عجم (ajam)
            2. the Persian language; mainly in فرس قدیم (fors-e qadim, “Old Persian, ancient Persian language”).
              Synonyms: فارسی (fârsi), پارسی (pârsi), دری (dari)

            Further reading

            [edit]
            • Hayyim, Sulayman (1934), “فرس”, in New Persian–English dictionary, Teheran: Librairie-imprimerie Béroukhim

            South Levantine Arabic

            [edit]

            Etymology 1

            [edit]

              Inherited from Arabic فَرَس (faras).

              Pronunciation

              [edit]
              • IPA(key): /fa.ras/, [ˈfa.ras]
              • Audio (Ramallah):(file)

              Noun

              [edit]

              فرس • (faras) m (plural أفراس (ʔafrās))

              1. mare
              Derived terms
              [edit]
              See also
              [edit]

              Etymology 2

              [edit]

                Inherited from Arabic فُرْس (furs).

                Pronunciation

                [edit]

                Noun

                [edit]

                فرس • (furs) pl

                1. plural of فارسي (fārsi, “Persian”)

                Adjective

                [edit]

                فرس • (furs)

                1. plural of فارسي (fārsi, “Persian”)