Jump to content

كفر

From Wiktionary, the free dictionary

Arabic

[edit]

Etymology 1.1

[edit]
Root
ك ف ر (k f r)
9 terms

    Compare Classical Syriac ܟܦܲܪ (kəp̄ar).

    Pronunciation

    [edit]

    Verb

    [edit]

    كَفَرَ (kafara) I (non-past يَكْفُرُ (yakfuru), verbal noun كُفْر (kufr) or كُفْرَان (kufrān) or كُفُور (kufūr))

    1. (intransitive or transitive with بِ) to disbelieve (in), to close oneself off to
      • 609–632 CE, Qur'an, 2:212:
        زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُوٱ ٱلْحَيَاةُ ٱلدُّنْيَا وَيَسْخَرُونَ مِنَ ٱلَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ ٱتَّقَوْا فَوْقَهُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَامَةِ وَٱللّٰهُ يَرْزُقُ مَنْ يَشَاءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ
        zuyyina lillaḏīna kafarū l-ḥayātu d-dunyā wayasḵarūna mina llaḏīna ʔāmanū wāllaḏīna ttaqaw fawqahum yawma l-qiyāmati wal-lāhu yarzuqu man yašāʔu biḡayri ḥisābin
        Beautified is the life of this world for those who disbelieve, and they mock at those who believe. But those who fear [Allah] are above them on the Day of Resurrection, and Allah begifts whom He wills without account.
      • 609–632 CE, Qur'an, 2:256:
        لَا إِكْرَاهَ فِي ٱلدِّينِ ۖ قَدْ تَبَيَّنَ ٱلرُّشْدُ مِنَ ٱلْغَيِّ ۚ فَمَنْ يَكْفُرْ بِٱلطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِٱللَّهِ فَقَدِ ٱسْتَمْسَكَ بِٱلْعُرْوَةِ ٱلْوُثْقَىٰ لَا ٱنْفِصَامَ لَهَا ۗ وَٱللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ
        lā ʾikrāha fī d-dīni qad tabayyana r-rušdu mina l-ḡayyi faman yakfur bi-ṭ-ṭāḡūti wayuʾmin bi-l-lahi faqadi stamsaka bi-l-ʿurwati l-wuṯqā lā nfiṣāma lahā wal-lahu samīʿun ʿalīmun
        (please add an English translation of this quotation)
    2. (transitive or with بِ) to be ungrateful
      • 609–632 CE, Qur'an, 2:152:
        فَٱذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَٱشْكُرُوا لِي وَلَا تَكْفُرُونِ
        faḏkurūnī ʔaḏkurkum waškurū lī walā takfurūni
        (please add an English translation of this quotation)
    3. (construed with بِ (bi)) to disclaim association with, to renounce
      • 609–632 CE, Qur'an, 35:14:
        إِن تَدْعُوهُمْ لَا يَسْمَعُوا دُعَاءَكُمْ وَلَوْ سَمِعُوا مَا ٱسْتَجَابُوا لَكُمْۖ وَيَوْمَ ٱلْقِيَامَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْۚ وَلَا يُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ
        ʔin tadʕūhum lā yasmaʕū duʕāʔakum walaw samiʕū mā stajābū lakum wayawma l-qiyāmati yakfurūna biširkikum walā yunabbiʔuka miṯlu ḵabīrin
        If you invoke them they will not hear your invocation, and even if they heard they cannot respond to you, and on the Day of Resurrection they will forswear your polytheism, and none can inform you like the One who is all-aware.
    Conjugation
    [edit]
    Conjugation of كَفَرَ (I, sound, a ~ u, full passive, verbal nouns كُفْر, كُفْرَان, كُفُور)
    verbal noun
    الْمَصْدَر
    كُفْر, كُفْرَان, كُفُور
    kufr, kufrān, kufūr
    active participle
    اِسْم الْفَاعِل
    كَافِر
    kāfir
    passive participle
    اِسْم الْمَفْعُول
    مَكْفُور
    makfūr
    active voice
    الْفِعْل الْمَعْلُوم
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past (perfect) indicative
    الْمَاضِي
    m كَفَرْتُ
    kafartu
    كَفَرْتَ
    kafarta
    كَفَرَ
    kafara
    كَفَرْتُمَا
    kafartumā
    كَفَرَا
    kafarā
    كَفَرْنَا
    kafarnā
    كَفَرْتُمْ
    kafartum
    كَفَرُوا
    kafarū
    f كَفَرْتِ
    kafarti
    كَفَرَتْ
    kafarat
    كَفَرَتَا
    kafaratā
    كَفَرْتُنَّ
    kafartunna
    كَفَرْنَ
    kafarna
    non-past (imperfect) indicative
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أَكْفُرُ
    ʔakfuru
    تَكْفُرُ
    takfuru
    يَكْفُرُ
    yakfuru
    تَكْفُرَانِ
    takfurāni
    يَكْفُرَانِ
    yakfurāni
    نَكْفُرُ
    nakfuru
    تَكْفُرُونَ
    takfurūna
    يَكْفُرُونَ
    yakfurūna
    f تَكْفُرِينَ
    takfurīna
    تَكْفُرُ
    takfuru
    تَكْفُرَانِ
    takfurāni
    تَكْفُرْنَ
    takfurna
    يَكْفُرْنَ
    yakfurna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أَكْفُرَ
    ʔakfura
    تَكْفُرَ
    takfura
    يَكْفُرَ
    yakfura
    تَكْفُرَا
    takfurā
    يَكْفُرَا
    yakfurā
    نَكْفُرَ
    nakfura
    تَكْفُرُوا
    takfurū
    يَكْفُرُوا
    yakfurū
    f تَكْفُرِي
    takfurī
    تَكْفُرَ
    takfura
    تَكْفُرَا
    takfurā
    تَكْفُرْنَ
    takfurna
    يَكْفُرْنَ
    yakfurna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أَكْفُرْ
    ʔakfur
    تَكْفُرْ
    takfur
    يَكْفُرْ
    yakfur
    تَكْفُرَا
    takfurā
    يَكْفُرَا
    yakfurā
    نَكْفُرْ
    nakfur
    تَكْفُرُوا
    takfurū
    يَكْفُرُوا
    yakfurū
    f تَكْفُرِي
    takfurī
    تَكْفُرْ
    takfur
    تَكْفُرَا
    takfurā
    تَكْفُرْنَ
    takfurna
    يَكْفُرْنَ
    yakfurna
    imperative
    الْأَمْر
    m اُكْفُرْ
    ukfur
    اُكْفُرَا
    ukfurā
    اُكْفُرُوا
    ukfurū
    f اُكْفُرِي
    ukfurī
    اُكْفُرْنَ
    ukfurna
    passive voice
    الْفِعْل الْمَجْهُول
    singular
    الْمُفْرَد
    dual
    الْمُثَنَّى
    plural
    الْجَمْع
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    1st person
    الْمُتَكَلِّم
    2nd person
    الْمُخَاطَب
    3rd person
    الْغَائِب
    past (perfect) indicative
    الْمَاضِي
    m كُفِرْتُ
    kufirtu
    كُفِرْتَ
    kufirta
    كُفِرَ
    kufira
    كُفِرْتُمَا
    kufirtumā
    كُفِرَا
    kufirā
    كُفِرْنَا
    kufirnā
    كُفِرْتُمْ
    kufirtum
    كُفِرُوا
    kufirū
    f كُفِرْتِ
    kufirti
    كُفِرَتْ
    kufirat
    كُفِرَتَا
    kufiratā
    كُفِرْتُنَّ
    kufirtunna
    كُفِرْنَ
    kufirna
    non-past (imperfect) indicative
    الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
    m أُكْفَرُ
    ʔukfaru
    تُكْفَرُ
    tukfaru
    يُكْفَرُ
    yukfaru
    تُكْفَرَانِ
    tukfarāni
    يُكْفَرَانِ
    yukfarāni
    نُكْفَرُ
    nukfaru
    تُكْفَرُونَ
    tukfarūna
    يُكْفَرُونَ
    yukfarūna
    f تُكْفَرِينَ
    tukfarīna
    تُكْفَرُ
    tukfaru
    تُكْفَرَانِ
    tukfarāni
    تُكْفَرْنَ
    tukfarna
    يُكْفَرْنَ
    yukfarna
    subjunctive
    الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
    m أُكْفَرَ
    ʔukfara
    تُكْفَرَ
    tukfara
    يُكْفَرَ
    yukfara
    تُكْفَرَا
    tukfarā
    يُكْفَرَا
    yukfarā
    نُكْفَرَ
    nukfara
    تُكْفَرُوا
    tukfarū
    يُكْفَرُوا
    yukfarū
    f تُكْفَرِي
    tukfarī
    تُكْفَرَ
    tukfara
    تُكْفَرَا
    tukfarā
    تُكْفَرْنَ
    tukfarna
    يُكْفَرْنَ
    yukfarna
    jussive
    الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
    m أُكْفَرْ
    ʔukfar
    تُكْفَرْ
    tukfar
    يُكْفَرْ
    yukfar
    تُكْفَرَا
    tukfarā
    يُكْفَرَا
    yukfarā
    نُكْفَرْ
    nukfar
    تُكْفَرُوا
    tukfarū
    يُكْفَرُوا
    yukfarū
    f تُكْفَرِي
    tukfarī
    تُكْفَرْ
    tukfar
    تُكْفَرَا
    tukfarā
    تُكْفَرْنَ
    tukfarna
    يُكْفَرْنَ
    yukfarna
    Antonyms
    [edit]
    • (antonym(s) of to disbelieve): آمَنَ (ʔāmana)
    • (antonym(s) of to be ungrateful): شَكَرَ (šakara)

    Etymology 1.2

    [edit]

      Pronunciation

      [edit]

      Verb

      [edit]

      كَفَرَ (kafara) I (non-past يَكْفُرُ (yakfuru) or يَكْفِرُ (yakfiru), verbal noun كَفْر (kafr))

      1. to cover, hide
      Conjugation
      [edit]
      Conjugation of كَفَرَ (I, sound, a ~ u/i, full passive, verbal noun كَفْر)
      verbal noun
      الْمَصْدَر
      كَفْر
      kafr
      active participle
      اِسْم الْفَاعِل
      كَافِر
      kāfir
      passive participle
      اِسْم الْمَفْعُول
      مَكْفُور
      makfūr
      active voice
      الْفِعْل الْمَعْلُوم
      singular
      الْمُفْرَد
      dual
      الْمُثَنَّى
      plural
      الْجَمْع
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      past (perfect) indicative
      الْمَاضِي
      m كَفَرْتُ
      kafartu
      كَفَرْتَ
      kafarta
      كَفَرَ
      kafara
      كَفَرْتُمَا
      kafartumā
      كَفَرَا
      kafarā
      كَفَرْنَا
      kafarnā
      كَفَرْتُمْ
      kafartum
      كَفَرُوا
      kafarū
      f كَفَرْتِ
      kafarti
      كَفَرَتْ
      kafarat
      كَفَرَتَا
      kafaratā
      كَفَرْتُنَّ
      kafartunna
      كَفَرْنَ
      kafarna
      non-past (imperfect) indicative
      الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
      m أَكْفُرُ, أَكْفِرُ
      ʔakfuru, ʔakfiru
      تَكْفُرُ, تَكْفِرُ
      takfuru, takfiru
      يَكْفُرُ, يَكْفِرُ
      yakfuru, yakfiru
      تَكْفُرَانِ, تَكْفِرَانِ
      takfurāni, takfirāni
      يَكْفُرَانِ, يَكْفِرَانِ
      yakfurāni, yakfirāni
      نَكْفُرُ, نَكْفِرُ
      nakfuru, nakfiru
      تَكْفُرُونَ, تَكْفِرُونَ
      takfurūna, takfirūna
      يَكْفُرُونَ, يَكْفِرُونَ
      yakfurūna, yakfirūna
      f تَكْفُرِينَ, تَكْفِرِينَ
      takfurīna, takfirīna
      تَكْفُرُ, تَكْفِرُ
      takfuru, takfiru
      تَكْفُرَانِ, تَكْفِرَانِ
      takfurāni, takfirāni
      تَكْفُرْنَ, تَكْفِرْنَ
      takfurna, takfirna
      يَكْفُرْنَ, يَكْفِرْنَ
      yakfurna, yakfirna
      subjunctive
      الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
      m أَكْفُرَ, أَكْفِرَ
      ʔakfura, ʔakfira
      تَكْفُرَ, تَكْفِرَ
      takfura, takfira
      يَكْفُرَ, يَكْفِرَ
      yakfura, yakfira
      تَكْفُرَا, تَكْفِرَا
      takfurā, takfirā
      يَكْفُرَا, يَكْفِرَا
      yakfurā, yakfirā
      نَكْفُرَ, نَكْفِرَ
      nakfura, nakfira
      تَكْفُرُوا, تَكْفِرُوا
      takfurū, takfirū
      يَكْفُرُوا, يَكْفِرُوا
      yakfurū, yakfirū
      f تَكْفُرِي, تَكْفِرِي
      takfurī, takfirī
      تَكْفُرَ, تَكْفِرَ
      takfura, takfira
      تَكْفُرَا, تَكْفِرَا
      takfurā, takfirā
      تَكْفُرْنَ, تَكْفِرْنَ
      takfurna, takfirna
      يَكْفُرْنَ, يَكْفِرْنَ
      yakfurna, yakfirna
      jussive
      الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
      m أَكْفُرْ, أَكْفِرْ
      ʔakfur, ʔakfir
      تَكْفُرْ, تَكْفِرْ
      takfur, takfir
      يَكْفُرْ, يَكْفِرْ
      yakfur, yakfir
      تَكْفُرَا, تَكْفِرَا
      takfurā, takfirā
      يَكْفُرَا, يَكْفِرَا
      yakfurā, yakfirā
      نَكْفُرْ, نَكْفِرْ
      nakfur, nakfir
      تَكْفُرُوا, تَكْفِرُوا
      takfurū, takfirū
      يَكْفُرُوا, يَكْفِرُوا
      yakfurū, yakfirū
      f تَكْفُرِي, تَكْفِرِي
      takfurī, takfirī
      تَكْفُرْ, تَكْفِرْ
      takfur, takfir
      تَكْفُرَا, تَكْفِرَا
      takfurā, takfirā
      تَكْفُرْنَ, تَكْفِرْنَ
      takfurna, takfirna
      يَكْفُرْنَ, يَكْفِرْنَ
      yakfurna, yakfirna
      imperative
      الْأَمْر
      m اُكْفُرْ, اِكْفِرْ
      ukfur, ikfir
      اُكْفُرَا, اِكْفِرَا
      ukfurā, ikfirā
      اُكْفُرُوا, اِكْفِرُوا
      ukfurū, ikfirū
      f اُكْفُرِي, اِكْفِرِي
      ukfurī, ikfirī
      اُكْفُرْنَ, اِكْفِرْنَ
      ukfurna, ikfirna
      passive voice
      الْفِعْل الْمَجْهُول
      singular
      الْمُفْرَد
      dual
      الْمُثَنَّى
      plural
      الْجَمْع
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      1st person
      الْمُتَكَلِّم
      2nd person
      الْمُخَاطَب
      3rd person
      الْغَائِب
      past (perfect) indicative
      الْمَاضِي
      m كُفِرْتُ
      kufirtu
      كُفِرْتَ
      kufirta
      كُفِرَ
      kufira
      كُفِرْتُمَا
      kufirtumā
      كُفِرَا
      kufirā
      كُفِرْنَا
      kufirnā
      كُفِرْتُمْ
      kufirtum
      كُفِرُوا
      kufirū
      f كُفِرْتِ
      kufirti
      كُفِرَتْ
      kufirat
      كُفِرَتَا
      kufiratā
      كُفِرْتُنَّ
      kufirtunna
      كُفِرْنَ
      kufirna
      non-past (imperfect) indicative
      الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
      m أُكْفَرُ
      ʔukfaru
      تُكْفَرُ
      tukfaru
      يُكْفَرُ
      yukfaru
      تُكْفَرَانِ
      tukfarāni
      يُكْفَرَانِ
      yukfarāni
      نُكْفَرُ
      nukfaru
      تُكْفَرُونَ
      tukfarūna
      يُكْفَرُونَ
      yukfarūna
      f تُكْفَرِينَ
      tukfarīna
      تُكْفَرُ
      tukfaru
      تُكْفَرَانِ
      tukfarāni
      تُكْفَرْنَ
      tukfarna
      يُكْفَرْنَ
      yukfarna
      subjunctive
      الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
      m أُكْفَرَ
      ʔukfara
      تُكْفَرَ
      tukfara
      يُكْفَرَ
      yukfara
      تُكْفَرَا
      tukfarā
      يُكْفَرَا
      yukfarā
      نُكْفَرَ
      nukfara
      تُكْفَرُوا
      tukfarū
      يُكْفَرُوا
      yukfarū
      f تُكْفَرِي
      tukfarī
      تُكْفَرَ
      tukfara
      تُكْفَرَا
      tukfarā
      تُكْفَرْنَ
      tukfarna
      يُكْفَرْنَ
      yukfarna
      jussive
      الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
      m أُكْفَرْ
      ʔukfar
      تُكْفَرْ
      tukfar
      يُكْفَرْ
      yukfar
      تُكْفَرَا
      tukfarā
      يُكْفَرَا
      yukfarā
      نُكْفَرْ
      nukfar
      تُكْفَرُوا
      tukfarū
      يُكْفَرُوا
      yukfarū
      f تُكْفَرِي
      tukfarī
      تُكْفَرْ
      tukfar
      تُكْفَرَا
      tukfarā
      تُكْفَرْنَ
      tukfarna
      يُكْفَرْنَ
      yukfarna

      Etymology 1.3

      [edit]

        Pronunciation

        [edit]

        Noun

        [edit]

        كُفْر (kufrm

        1. verbal noun of كَفَرَ (kafara) (form I)
          1. disbelief; disacknowledgment
          2. ingratitude
        Declension
        [edit]
        Declension of noun كُفْر (kufr)
        singular basic singular triptote
        indefinite definite construct
        informal كُفْر
        kufr
        الْكُفْر
        al-kufr
        كُفْر
        kufr
        nominative كُفْرٌ
        kufrun
        الْكُفْرُ
        al-kufru
        كُفْرُ
        kufru
        accusative كُفْرًا
        kufran
        الْكُفْرَ
        al-kufra
        كُفْرَ
        kufra
        genitive كُفْرٍ
        kufrin
        الْكُفْرِ
        al-kufri
        كُفْرِ
        kufri
        Descendants
        [edit]

        Etymology 1.4

        [edit]

          Pronunciation

          [edit]

          Noun

          [edit]

          كَفْر (kafrm

          1. verbal noun of كَفَرَ (kafara) (form I)
          2. darkness, blackness
          3. earth, dust
          4. grave, sepulcher
          Declension
          [edit]
          Declension of noun كَفْر (kafr)
          singular basic singular triptote
          indefinite definite construct
          informal كَفْر
          kafr
          الْكَفْر
          al-kafr
          كَفْر
          kafr
          nominative كَفْرٌ
          kafrun
          الْكَفْرُ
          al-kafru
          كَفْرُ
          kafru
          accusative كَفْرًا
          kafran
          الْكَفْرَ
          al-kafra
          كَفْرَ
          kafra
          genitive كَفْرٍ
          kafrin
          الْكَفْرِ
          al-kafri
          كَفْرِ
          kafri

          Etymology 1.5

          [edit]

            Pronunciation

            [edit]

            Verb

            [edit]

            كَفَّرَ (kaffara) II (non-past يُكَفِّرُ (yukaffiru), verbal noun تَكْفِير (takfīr))

            1. (religion) to expiate, do penance, atone
              كفّر عن ذنوبهHe atoned for his sins.
            2. to forgive, grant pardon
            3. (religion) to accuse of infidelity, charge with unbelief
            4. (religion) to make an infidel, seduce to unbelief
            5. (dated) to cover, hide
            Conjugation
            [edit]
            Conjugation of كَفَّرَ (II, sound, full passive, verbal noun تَكْفِير)
            verbal noun
            الْمَصْدَر
            تَكْفِير
            takfīr
            active participle
            اِسْم الْفَاعِل
            مُكَفِّر
            mukaffir
            passive participle
            اِسْم الْمَفْعُول
            مُكَفَّر
            mukaffar
            active voice
            الْفِعْل الْمَعْلُوم
            singular
            الْمُفْرَد
            dual
            الْمُثَنَّى
            plural
            الْجَمْع
            1st person
            الْمُتَكَلِّم
            2nd person
            الْمُخَاطَب
            3rd person
            الْغَائِب
            2nd person
            الْمُخَاطَب
            3rd person
            الْغَائِب
            1st person
            الْمُتَكَلِّم
            2nd person
            الْمُخَاطَب
            3rd person
            الْغَائِب
            past (perfect) indicative
            الْمَاضِي
            m كَفَّرْتُ
            kaffartu
            كَفَّرْتَ
            kaffarta
            كَفَّرَ
            kaffara
            كَفَّرْتُمَا
            kaffartumā
            كَفَّرَا
            kaffarā
            كَفَّرْنَا
            kaffarnā
            كَفَّرْتُمْ
            kaffartum
            كَفَّرُوا
            kaffarū
            f كَفَّرْتِ
            kaffarti
            كَفَّرَتْ
            kaffarat
            كَفَّرَتَا
            kaffaratā
            كَفَّرْتُنَّ
            kaffartunna
            كَفَّرْنَ
            kaffarna
            non-past (imperfect) indicative
            الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
            m أُكَفِّرُ
            ʔukaffiru
            تُكَفِّرُ
            tukaffiru
            يُكَفِّرُ
            yukaffiru
            تُكَفِّرَانِ
            tukaffirāni
            يُكَفِّرَانِ
            yukaffirāni
            نُكَفِّرُ
            nukaffiru
            تُكَفِّرُونَ
            tukaffirūna
            يُكَفِّرُونَ
            yukaffirūna
            f تُكَفِّرِينَ
            tukaffirīna
            تُكَفِّرُ
            tukaffiru
            تُكَفِّرَانِ
            tukaffirāni
            تُكَفِّرْنَ
            tukaffirna
            يُكَفِّرْنَ
            yukaffirna
            subjunctive
            الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
            m أُكَفِّرَ
            ʔukaffira
            تُكَفِّرَ
            tukaffira
            يُكَفِّرَ
            yukaffira
            تُكَفِّرَا
            tukaffirā
            يُكَفِّرَا
            yukaffirā
            نُكَفِّرَ
            nukaffira
            تُكَفِّرُوا
            tukaffirū
            يُكَفِّرُوا
            yukaffirū
            f تُكَفِّرِي
            tukaffirī
            تُكَفِّرَ
            tukaffira
            تُكَفِّرَا
            tukaffirā
            تُكَفِّرْنَ
            tukaffirna
            يُكَفِّرْنَ
            yukaffirna
            jussive
            الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
            m أُكَفِّرْ
            ʔukaffir
            تُكَفِّرْ
            tukaffir
            يُكَفِّرْ
            yukaffir
            تُكَفِّرَا
            tukaffirā
            يُكَفِّرَا
            yukaffirā
            نُكَفِّرْ
            nukaffir
            تُكَفِّرُوا
            tukaffirū
            يُكَفِّرُوا
            yukaffirū
            f تُكَفِّرِي
            tukaffirī
            تُكَفِّرْ
            tukaffir
            تُكَفِّرَا
            tukaffirā
            تُكَفِّرْنَ
            tukaffirna
            يُكَفِّرْنَ
            yukaffirna
            imperative
            الْأَمْر
            m كَفِّرْ
            kaffir
            كَفِّرَا
            kaffirā
            كَفِّرُوا
            kaffirū
            f كَفِّرِي
            kaffirī
            كَفِّرْنَ
            kaffirna
            passive voice
            الْفِعْل الْمَجْهُول
            singular
            الْمُفْرَد
            dual
            الْمُثَنَّى
            plural
            الْجَمْع
            1st person
            الْمُتَكَلِّم
            2nd person
            الْمُخَاطَب
            3rd person
            الْغَائِب
            2nd person
            الْمُخَاطَب
            3rd person
            الْغَائِب
            1st person
            الْمُتَكَلِّم
            2nd person
            الْمُخَاطَب
            3rd person
            الْغَائِب
            past (perfect) indicative
            الْمَاضِي
            m كُفِّرْتُ
            kuffirtu
            كُفِّرْتَ
            kuffirta
            كُفِّرَ
            kuffira
            كُفِّرْتُمَا
            kuffirtumā
            كُفِّرَا
            kuffirā
            كُفِّرْنَا
            kuffirnā
            كُفِّرْتُمْ
            kuffirtum
            كُفِّرُوا
            kuffirū
            f كُفِّرْتِ
            kuffirti
            كُفِّرَتْ
            kuffirat
            كُفِّرَتَا
            kuffiratā
            كُفِّرْتُنَّ
            kuffirtunna
            كُفِّرْنَ
            kuffirna
            non-past (imperfect) indicative
            الْمُضَارِع الْمَرْفُوع
            m أُكَفَّرُ
            ʔukaffaru
            تُكَفَّرُ
            tukaffaru
            يُكَفَّرُ
            yukaffaru
            تُكَفَّرَانِ
            tukaffarāni
            يُكَفَّرَانِ
            yukaffarāni
            نُكَفَّرُ
            nukaffaru
            تُكَفَّرُونَ
            tukaffarūna
            يُكَفَّرُونَ
            yukaffarūna
            f تُكَفَّرِينَ
            tukaffarīna
            تُكَفَّرُ
            tukaffaru
            تُكَفَّرَانِ
            tukaffarāni
            تُكَفَّرْنَ
            tukaffarna
            يُكَفَّرْنَ
            yukaffarna
            subjunctive
            الْمُضَارِع الْمَنْصُوب
            m أُكَفَّرَ
            ʔukaffara
            تُكَفَّرَ
            tukaffara
            يُكَفَّرَ
            yukaffara
            تُكَفَّرَا
            tukaffarā
            يُكَفَّرَا
            yukaffarā
            نُكَفَّرَ
            nukaffara
            تُكَفَّرُوا
            tukaffarū
            يُكَفَّرُوا
            yukaffarū
            f تُكَفَّرِي
            tukaffarī
            تُكَفَّرَ
            tukaffara
            تُكَفَّرَا
            tukaffarā
            تُكَفَّرْنَ
            tukaffarna
            يُكَفَّرْنَ
            yukaffarna
            jussive
            الْمُضَارِع الْمَجْزُوم
            m أُكَفَّرْ
            ʔukaffar
            تُكَفَّرْ
            tukaffar
            يُكَفَّرْ
            yukaffar
            تُكَفَّرَا
            tukaffarā
            يُكَفَّرَا
            yukaffarā
            نُكَفَّرْ
            nukaffar
            تُكَفَّرُوا
            tukaffarū
            يُكَفَّرُوا
            yukaffarū
            f تُكَفَّرِي
            tukaffarī
            تُكَفَّرْ
            tukaffar
            تُكَفَّرَا
            tukaffarā
            تُكَفَّرْنَ
            tukaffarna
            يُكَفَّرْنَ
            yukaffarna

            Etymology 2

            [edit]

              Borrowed from Aramaic כַּפְרָא / ܟܰܦܪܳܐ (kap̄rā, village, open town, unfortified town), from Akkadian 𒅗𒀊𒊒 (kaprum, farm, village; a settlement outside of a city), considered to represent a word particular to the non-Akkadian “Mari language”, that is to be formed either in the unknown East Semitic or the unknown Amorite language spoken there. Probably originally meaning an agricultural storage-room, doublet of غَفْر (ḡafr), related to the meaning of “covering” connecting the roots غ ف ر (ḡ f r), כ־פ־ר (k-p-r). Compare Hebrew כְּפָר (kp̄ār, village).

              Noun

              [edit]

              كَفْر (kafrm (plural كُفُور (kufūr))

              1. open, town, village, suburb
                • 7th century CE, Al-ʾAdab al-Mufrad, 30:42:
                  لَا تَسْكُنِ الْكُفُورَ، فَإِنَّ سَاكِنَ الْكُفُورِ كَسَاكِنِ الْقُبُورِ
                  lā taskuni l-kufūra, faʔinna sākina l-kufūri kasākini l-qubūri
                  Don’t dwell in the suburbs, for he who dwells in the suburbs is like a dweller of the graves.
              Usage notes
              [edit]

              Not retained anymore except in place-names.

              Declension
              [edit]
              Declension of noun كَفْر (kafr)
              singular basic singular triptote
              indefinite definite construct
              informal كَفْر
              kafr
              الْكَفْر
              al-kafr
              كَفْر
              kafr
              nominative كَفْرٌ
              kafrun
              الْكَفْرُ
              al-kafru
              كَفْرُ
              kafru
              accusative كَفْرًا
              kafran
              الْكَفْرَ
              al-kafra
              كَفْرَ
              kafra
              genitive كَفْرٍ
              kafrin
              الْكَفْرِ
              al-kafri
              كَفْرِ
              kafri
              dual indefinite definite construct
              informal كَفْرَيْن
              kafrayn
              الْكَفْرَيْن
              al-kafrayn
              كَفْرَيْ
              kafray
              nominative كَفْرَانِ
              kafrāni
              الْكَفْرَانِ
              al-kafrāni
              كَفْرَا
              kafrā
              accusative كَفْرَيْنِ
              kafrayni
              الْكَفْرَيْنِ
              al-kafrayni
              كَفْرَيْ
              kafray
              genitive كَفْرَيْنِ
              kafrayni
              الْكَفْرَيْنِ
              al-kafrayni
              كَفْرَيْ
              kafray
              plural basic broken plural triptote
              indefinite definite construct
              informal كُفُور
              kufūr
              الْكُفُور
              al-kufūr
              كُفُور
              kufūr
              nominative كُفُورٌ
              kufūrun
              الْكُفُورُ
              al-kufūru
              كُفُورُ
              kufūru
              accusative كُفُورًا
              kufūran
              الْكُفُورَ
              al-kufūra
              كُفُورَ
              kufūra
              genitive كُفُورٍ
              kufūrin
              الْكُفُورِ
              al-kufūri
              كُفُورِ
              kufūri

              Etymology 3

              [edit]

                Borrowed from Aramaic כּוּפְרָא / ܟܘܦܪܐ (kūp̄rā, pitch, tar; asphalt), from Akkadian 𒇒𒌓𒀀 (kupru, bitumen, pitch), from Akkadian 𒅗𒉺𒊒 (kapāru, to smear or daub on). Doublet of غُفْرَان (ḡufrān). Compare Old Armenian կուպր (kupr), a Semitic borrowing.

                Noun

                [edit]

                كُفْر (kufrm

                1. pitch, tar
                Declension
                [edit]
                Declension of noun كُفْر (kufr)
                singular basic singular triptote
                indefinite definite construct
                informal كُفْر
                kufr
                الْكُفْر
                al-kufr
                كُفْر
                kufr
                nominative كُفْرٌ
                kufrun
                الْكُفْرُ
                al-kufru
                كُفْرُ
                kufru
                accusative كُفْرًا
                kufran
                الْكُفْرَ
                al-kufra
                كُفْرَ
                kufra
                genitive كُفْرٍ
                kufrin
                الْكُفْرِ
                al-kufri
                كُفْرِ
                kufri

                Etymology 4

                [edit]

                  Borrowed from English cover.

                  Noun

                  [edit]

                  كَفَر (kavar, kafarm (plural كفرات (kavarāt, kafarāt))

                  1. (electronics) cover, case

                  References

                  [edit]
                  • kpr”, in The Comprehensive Aramaic Lexicon Project, Cincinnati: Hebrew Union College, 1986–
                  • kpwr”, in The Comprehensive Aramaic Lexicon Project, Cincinnati: Hebrew Union College, 1986–
                  • Dozy, Reinhart Pieter Anne (1881), “كفر”, in Supplément aux dictionnaires arabes[1] (in French), volume 2, Leiden: E. J. Brill, pages 476–477
                  • Fraenkel, Siegmund (1886), Die aramäischen Fremdwörter im Arabischen (in German), Leiden: E. J. Brill, page 150
                  • Fraenkel, Siegmund (1886), Die aramäischen Fremdwörter im Arabischen (in German), Leiden: E. J. Brill, page 281
                  • Freytag, Georg (1837), “كفر”, in Lexicon arabico-latinum praesertim ex Djeuharii Firuzabadiique et aliorum Arabum operibus adhibitis Golii quoque et aliorum libris confectum[2] (in Latin), volume 4, Halle: C. A. Schwetschke, pages 46–47
                  • Kazimirski, Albin de Biberstein (1860), “كفر”, in Dictionnaire arabe-français contenant toutes les racines de la langue arabe, leurs dérivés, tant dans l’idiome vulgaire que dans l’idiome littéral, ainsi que les dialectes d’Alger et de Maroc[3] (in French), volume 2, Paris: Maisonneuve et Cie, pages 913–914
                  • Lane, Edward William (1863-1893), “كفر”, in Arabic-English Lexicon, London: Williams & Norgate, pages 2620–2621.
                  • Steingass, Francis Joseph (1884), “كفر”, in The Student's Arabic–English Dictionary[4], London: W.H. Allen, page 890
                  • Wahrmund, Adolf (1887), “كفر”, in Handwörterbuch der neu-arabischen und deutschen Sprache[5] (in German), volume 2, Gießen: J. Ricker’sche Buchhandlung, pages 585–586
                  • Wehr, Hans (1979), “كفر”, in J. Milton Cowan, editor, A Dictionary of Modern Written Arabic, 4th edition, Ithaca, NY: Spoken Language Services, →ISBN, page 975
                  • Wehr, Hans with Kropfitsch, Lorenz (1985), “كفر”, in Arabisches Wörterbuch für die Schriftsprache der Gegenwart[6] (in German), 5th edition, Wiesbaden: Otto Harrassowitz, published 2011, →ISBN, page 1110

                  Hijazi Arabic

                  [edit]

                  Etymology 1

                  [edit]

                  From Arabic كَفَرَ (kafara).

                  Pronunciation

                  [edit]

                  Verb

                  [edit]

                  كفر (kafar) I (non-past يِكْفُر (yikfur))

                  1. to disbelieve
                  Conjugation
                  [edit]
                  Conjugation of كفر
                  singular plural
                  1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
                  past m كفرت (kafart) كفرت (kafart) كفر (kafar) كفرنا (kafarna) كفرتوا (kafartu) كفروا (kafaru)
                  f كفرتي (kafarti) كفرت (kafarat)
                  non-past m أكفر (ʔakfur) تكفر (tikfur) يكفر (yikfur) نكفر (nikfur) تكفروا (tikfuru) يكفروا (yikfuru)
                  f تكفري (tikfuri) تكفر (tikfur)
                  imperative m اكفر (akfur) اكفروا (akfuru)
                  f اكفري (akfuri)

                  Etymology 2

                  [edit]

                  From Arabic كَفَّرَ (kaffara).

                  Pronunciation

                  [edit]

                  Verb

                  [edit]

                  كفر (kaffar) II (non-past يِكَفِّر (yikaffir))

                  1. (religion) to expiate, do penance, atone
                  2. (religion) to accuse of infidelity, charge with unbelief
                  Conjugation
                  [edit]
                  Conjugation of كفر
                  singular plural
                  1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
                  past m كفرت (kaffart) كفرت (kaffart) كفر (kaffar) كفرنا (kaffarna) كفرتوا (kaffartu) كفروا (kaffaru)
                  f كفرتي (kaffarti) كفرت (kaffarat)
                  non-past m أكفر (ʔakaffir) تكفر (tikaffir) يكفر (yikaffir) نكفر (nikaffir) تكفروا (tikaffiru) يكفروا (yikaffiru)
                  f تكفري (tikaffiri) تكفر (tikaffir)
                  imperative m كفر (kaffir) كفروا (kaffiru)
                  f كفري (kaffiri)

                  Etymology 3

                  [edit]

                  From Arabic كُفْر (kufr).

                  Pronunciation

                  [edit]

                  Noun

                  [edit]

                  كفر (kufurm

                  1. apostasy
                  2. infidelity

                  Etymology 4

                  [edit]
                  كَفَر

                  From English cover.

                  Pronunciation

                  [edit]
                  • IPA(key): /ka.far/ (common pronunciation mainly used for the sense of "a vehicle's tire")
                    • IPA(key): /ka.var/ (common pronunciation for all senses but seldom used so for the first one)

                  Noun

                  [edit]

                  كفر (kafar or kavarm (plural كفرات (kafarāt, kavarāt))

                  1. tire, tyre, vehicle’s wheel
                  2. A device's case
                  3. A cover, cover song, cover version (rerecording of a previously recorded song, typically by a different artist).

                  Ottoman Turkish

                  [edit]

                  Etymology

                  [edit]

                  Borrowed from Arabic كُفْر (kufr, disbelief; ingratitude), verbal noun of كَفَرَ (kafara, to disbelieve in).

                  Noun

                  [edit]

                  كفر (küfr)

                  1. disbelief, incredulity, the inability to believe that something is the case
                    Synonym: اینانمزلق (inanmazlık)
                  2. infidelity, faithlessness, unbelief, the rejection of religious belief
                  3. (religion) atheism, irreligion, a lack of belief in deities or in God
                    Synonyms: ایمانسزلق (imansızlık), دینسزلك (dinsizlik)
                  4. blasphemy, profanity, any act of irreverence or contempt toward a god

                  Derived terms

                  [edit]

                  Descendants

                  [edit]

                  Further reading

                  [edit]