तिङन्त

Sanskrit

तिङ् (tiṅ) +‎ अन्त (anta)

तिङन्त • (tiṅanta) stem, n

Neuter a-stem declension of तिङन्त
	singular	dual	plural
nominative	तिङन्तम् (tiṅantam)	तिङन्ते (tiṅante)	तिङन्तानि (tiṅantāni) तिङन्ता¹ (tiṅantā¹)
accusative	तिङन्तम् (tiṅantam)	तिङन्ते (tiṅante)	तिङन्तानि (tiṅantāni) तिङन्ता¹ (tiṅantā¹)
instrumental	तिङन्तेन (tiṅantena)	तिङन्ताभ्याम् (tiṅantābhyām)	तिङन्तैः (tiṅantaiḥ) तिङन्तेभिः¹ (tiṅantebhiḥ¹)
dative	तिङन्ताय (tiṅantāya)	तिङन्ताभ्याम् (tiṅantābhyām)	तिङन्तेभ्यः (tiṅantebhyaḥ)
ablative	तिङन्तात् (tiṅantāt)	तिङन्ताभ्याम् (tiṅantābhyām)	तिङन्तेभ्यः (tiṅantebhyaḥ)
genitive	तिङन्तस्य (tiṅantasya)	तिङन्तयोः (tiṅantayoḥ)	तिङन्तानाम् (tiṅantānām)
locative	तिङन्ते (tiṅante)	तिङन्तयोः (tiṅantayoḥ)	तिङन्तेषु (tiṅanteṣu)
vocative	तिङन्त (tiṅanta)	तिङन्ते (tiṅante)	तिङन्तानि (tiṅantāni) तिङन्ता¹ (tiṅantā¹)

Monier Williams (1899), “तिङन्त”, in A Sanskrit–English Dictionary, […], new edition, Oxford: At the Clarendon Press, →OCLC, page 446/1.