दुर्बल

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Hindi[edit]

Etymology[edit]

From Sanskrit दुर्बल ‎(durbala)

Adjective[edit]

दुर्बल ‎(durbal) ‎(Urdu spelling دربل)

  1. weak
  2. frail
  3. feeble
  4. emaciated
  5. infirm
  6. gaunt
  7. sickly
  8. impotent
  9. invalid
  10. (literally) reduced in strength

Sanskrit[edit]

Adjective[edit]

दुर्बल ‎(durbala)

  1. weak, feeble, emaciated, of little strength
  2. thin, lean, slender

Noun[edit]

दुर्बल ‎(durbalam

  1. weakling, impotent man

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of दुर्बल
Nom. sg. दुर्बलः ‎(durbalaḥ)
Gen. sg. दुर्बलस्य ‎(durbalasya)
Singular Dual Plural
Nominative दुर्बलः ‎(durbalaḥ) दुर्बलौ ‎(durbalau) दुर्बलाः ‎(durbalāḥ)
Vocative दुर्बल ‎(durbala) दुर्बलौ ‎(durbalau) दुर्बलाः ‎(durbalāḥ)
Accusative दुर्बलम् ‎(durbalam) दुर्बलौ ‎(durbalau) दुर्बलान् ‎(durbalān)
Instrumental दुर्बलेन ‎(durbalena) दुर्बलाभ्याम् ‎(durbalābhyām) दुर्बलैः ‎(durbalaiḥ)
Dative दुर्बलाय ‎(durbalāya) दुर्बलाभ्याम् ‎(durbalābhyām) दुर्बलेभ्यः ‎(durbalebhyaḥ)
Ablative दुर्बलात् ‎(durbalāt) दुर्बलाभ्याम् ‎(durbalābhyām) दुर्बलेभ्यः ‎(durbalebhyaḥ)
Genitive दुर्बलस्य ‎(durbalasya) दुर्बलयोः ‎(durbalayoḥ) दुर्बलानाम् ‎(durbalānām)
Locative दुर्बले ‎(durbale) दुर्बलयोः ‎(durbalayoḥ) दुर्बलेषु ‎(durbaleṣu)

Descendants[edit]