accepteren

Dutch

Etymology

From Middle Dutch accepteren, from Middle French accepter, from Latin acceptō.

Pronunciation

• IPA^(key): /ɑk.sɛpˈteːrə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: ac‧cep‧te‧ren
• Rhymes: -eːrən

Verb

accepteren

1. (transitive) to accept

   Synonym: aanvaarden

Conjugation

Conjugation of accepteren (weak)
infinitive	accepteren
past singular	accepteerde
past participle	geaccepteerd
infinitive	accepteren
gerund	accepteren n
	present tense	past tense
1st person singular	accepteer	accepteerde
2nd person sing. (jij)	accepteert, accepteer2	accepteerde
2nd person sing. (u)	accepteert	accepteerde
2nd person sing. (gij)	accepteert	accepteerde
3rd person singular	accepteert	accepteerde
plural	accepteren	accepteerden
subjunctive sing.1	acceptere	accepteerde
subjunctive plur.1	accepteren	accepteerden
imperative sing.	accepteer
imperative plur.1	accepteert
participles	accepterend	geaccepteerd
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Related terms

• acceptabel
• acceptant
• acceptatie