afklemmen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

af + klemmen

Pronunciation[edit]

Verb[edit]

afklemmen ‎(past singular klemde af, past participle afgeklemd)

  1. to catch, fasten
    De bal mag met ieder deel van het lichaam gespeeld worden, met uitzondering van armen en handen. Ook moet de bal ten allen tijde speelbaar blijven en mag dus niet afgeklemd worden.[1] — The ball may be played with any part of the body, with exception of the arms and hands. Also, the ball must at all times remain playable and may thus not be caught.

Conjugation[edit]

Inflection of afklemmen (weak, separable)
infinitive afklemmen
past singular klemde af
past participle afgeklemd
infinitive afklemmen
gerund afklemmen n
verbal noun
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular klem af klemde af afklem afklemde
2nd person sing. (jij) klemt af klemde af afklemt afklemde
2nd person sing. (u) klemt af klemde af afklemt afklemde
2nd person sing. (gij) klemt af klemde af afklemt afklemde
3rd person singular klemt af klemde af afklemt afklemde
plural klemmen af klemden af afklemmen afklemden
subjunctive sing.1 klemme af klemde af afklemme afklemde
subjunctive plur.1 klemmen af klemden af afklemmen afklemden
imperative sing. klem af
imperative plur.1 klemt af
participles afklemmend afgeklemd
1) Archaic.

Anagrams[edit]