blijdelijk

Dutch

Etymology

Inherited from Middle Dutch blidelijc, from Old Dutch [Term?], from Proto-West Germanic [Term?]; compare English blithely. By surface analysis, blijde +‎ -lijk (“happy”).

Pronunciation

• IPA^(key): /blɛi̯.də.lək/
• Hyphenation: blij‧de‧lijk

Adjective

blijdelijk (comparative blijdelijker, superlative blijdelijkst)

1. (archaic) happy

Declension

Declension of blijdelijk
uninflected	blijdelijk
inflected	blijdelijke
comparative	blijdelijker
		positive	comparative	superlative
predicative/adverbial		blijdelijk	blijdelijker	het blijdelijkst het blijdelijkste
indefinite	m./f. sing.	blijdelijke	blijdelijkere	blijdelijkste
	n. sing.	blijdelijk	blijdelijker	blijdelijkste
	plural	blijdelijke	blijdelijkere	blijdelijkste
definite		blijdelijke	blijdelijkere	blijdelijkste
partitive		blijdelijks	blijdelijkers	—

Adverb

blijdelijk

1. (archaic) happily

References

• Matthias de Vries; Lambert Allard te Winkel (1864), “BLIJDELIJK”, in Woordenboek der Nederlandsche Taal, published 2001