dafna

Icelandic

Etymology

From Old Norse dafna, from Proto-Germanic *dabanōną, from Proto-Germanic *dabaną (“to be fitting”).

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈtapna/

  Rhymes: -apna

Verb

dafna (weak verb, third-person singular past indicative dafnaði, supine dafnað)

1. to thrive

Conjugation

dafna – active voice (germynd)

infinitive nafnháttur		að dafna
supine sagnbót		dafnað
present participle lýsingarháttur nútíðar		dafnandi
		indicative framsöguháttur			subjunctive viðtengingarháttur
		present nútíð	past þátíð		present nútíð	past þátíð
singular	ég	dafna	dafnaði		dafni	dafnaði
	þú	dafnar	dafnaðir		dafnir	dafnaðir
	hann, hún, það	dafnar	dafnaði		dafni	dafnaði
plural	við	döfnum	döfnuðum		döfnum	döfnuðum
	þið	dafnið	döfnuðuð		dafnið	döfnuðuð
	þeir, þær, þau	dafna	döfnuðu		dafni	döfnuðu
		imperative boðháttur
singular	þú	dafna (þú), dafnaðu
plural	þið	dafnið (þið), dafniði1

¹ Spoken form, usually not written; in writing, the unappended plural form (optionally followed by the full pronoun) is preferred.

Old Norse

Etymology

From Proto-Germanic *dabanōną, from Proto-Germanic *dabaną (“to be fitting”), cognate with Old English dafenian. Compare Old Armenian դարբին (darbin, “smith”).

Verb

dafna

1. to thrive

Conjugation

This verb needs an inflection-table template.

Further reading

• Zoëga, Geir T. (1910), “dafna”, in A Concise Dictionary of Old Icelandic, Oxford: Clarendon Press; also available at the Internet Archive