duiden

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From Middle Dutch dieden, duden, from Old Dutch *thiuden, from Proto-Germanic *þiudijaną.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ˈdœy̯də(n)/
  • (file)
  • Rhymes: -œy̯dən

Verb[edit]

duiden

  1. (transitive) to point to, refer to, suggest
    Duid het mij niet ten kwade.
    Don't take it amiss of me.
  2. (transitive) to explain, clarify
    Een droom duiden.
    To explain a dream.

Inflection[edit]

Inflection of duiden (weak)
infinitive duiden
past singular duidde
past participle geduid
infinitive duiden
gerund duiden n
present tense past tense
1st person singular duid duidde
2nd person sing. (jij) duidt duidde
2nd person sing. (u) duidt duidde
2nd person sing. (gij) duidt duidde
3rd person singular duidt duidde
plural duiden duidden
subjunctive sing.1 duide duidde
subjunctive plur.1 duiden duidden
imperative sing. duid
imperative plur.1 duidt
participles duidend geduid
1) Archaic.

Derived terms[edit]