duiden

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From Middle Dutch *duden, dieden, from Old Dutch *thiuden, from Proto-Germanic *þiudijaną.

Verb[edit]

duiden

  1. (transitive) to point to, refer to, suggest
    Duid het mij niet ten kwade.
    Don't take it amiss of me.
  2. (transitive) to explain, clarify
    Een droom duiden.
    (please add an English translation of this usage example)

Inflection[edit]

Inflection of duiden (weak)
infinitive duiden
past singular duidde
past participle geduid
infinitive duiden
gerund duiden n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular duid duidde
2nd person sing. (jij) duidt duidde
2nd person sing. (u) duidt duidde
2nd person sing. (gij) duidt duidde
3rd person singular duidt duidde
plural duiden duidden
subjunctive sing.1 duide duidde
subjunctive plur.1 duiden duidden
imperative sing. duid
imperative plur.1 duidt
participles duidend geduid
1) Archaic.

Derived terms[edit]