fuin

See also: fūin

Irish

Etymology

From Middle Irish fuinid, from Old Irish fo·noí.

Pronunciation

• IPA^(key): /fˠɪnʲ/

Verb

fuin (present analytic fuineann, future analytic fuinfidh, verbal noun fuineadh, past participle fuinte)

1. (literary) cook, bake
2. knead

Conjugation

Conjugation of fuin (first conjugation – A)

indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
present	fuinim	fuineann tú; fuinir†	fuineann sé, sí	fuinimid; fuineann muid	fuineann sibh	fuineann siad; fuinid†	a fhuineann; a fhuineas	fuintear
past	d'fhuin mé; d'fhuineas / fhuin mé‡; fhuineas‡	d'fhuin tú; d'fhuinis / fhuin tú‡; fhuinis‡	d'fhuin sé, sí / fhuin sé, sí‡	d'fhuineamar; d'fhuin muid / fhuineamar‡; fhuin muid‡	d'fhuin sibh; d'fhuineabhair / fhuin sibh‡; fhuineabhair‡	d'fhuin siad; d'fhuineadar / fhuin siad‡; fhuineadar‡	a d'fhuin	fuineadh
past habitual	d'fhuininn / fuininn‡	d'fhuinteá / fuinteá‡	d'fhuineadh sé, sí / fuineadh sé, sí‡	d'fhuinimis; d'fhuineadh muid / fuinimis‡; fuineadh muid‡	d'fhuineadh sibh / fuineadh sibh‡	d'fhuinidís; d'fhuineadh siad / fuinidís‡; fuineadh siad‡	a d'fhuineadh	d'fhuintí / fuintí‡
	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
future	fuinfidh mé; fuinfead	fuinfidh tú; fuinfir†	fuinfidh sé, sí	fuinfimid; fuinfidh muid	fuinfidh sibh	fuinfidh siad; fuinfid†	a fhuinfidh; a fhuinfeas	fuinfear
conditional	d'fhuinfinn / fuinfinn‡	d'fhuinfeá / fuinfeá‡	d'fhuinfeadh sé, sí / fuinfeadh sé, sí‡	d'fhuinfimis; d'fhuinfeadh muid / fuinfimis‡; fuinfeadh muid‡	d'fhuinfeadh sibh / fuinfeadh sibh‡	d'fhuinfidís; d'fhuinfeadh siad / fuinfidís‡; fuinfeadh siad‡	a d'fhuinfeadh	d'fhuinfí / fuinfí‡
subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
present	go bhfuine mé; go bhfuinead†	go bhfuine tú; go bhfuinir†	go bhfuine sé, sí	go bhfuinimid; go bhfuine muid	go bhfuine sibh	go bhfuine siad; go bhfuinid†	—	go bhfuintear
past	dá bhfuininn	dá bhfuinteá	dá bhfuineadh sé, sí	dá bhfuinimis; dá bhfuineadh muid	dá bhfuineadh sibh	dá bhfuinidís; dá bhfuineadh siad	—	dá bhfuintí
imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
—	fuinim	fuin	fuineadh sé, sí	fuinimis	fuinigí; fuinidh†	fuinidís	—	fuintear
past participle	fuinte
verbal noun	fuineadh

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

• Alternative verbal noun: fuint

Derived terms

• fuinteoir (“kneader”)

References

• Ó Dónaill, Niall (1977), “fuin”, in Foclóir Gaeilge–Béarla [Irish–English Dictionary], Dublin: An Gúm, →ISBN

Scottish Gaelic

Etymology

From Middle Irish fuinid, from Old Irish fo·noí. Cognate with Manx fuinn.

Pronunciation

• IPA^(key): /fuɲ/

Verb

fuin (past dh'fhuin, future fuinidh, verbal noun fuine or fuineadh, past participle fuinte)

1. bake bread
2. knead

Conjugation

Conjugation of fuin (regular)

indicative	independent		dependent
	personal	impersonal	personal	impersonal
past	dh'fhuin	dh'fhuineadh	dh'fhuin	dh'fhuineadh
future	fuinidh	fuinear fuintear	fuin	fuinear fuintear
relative future	dh'fhuineas	dh'fhuinear	—	—
conditional	independent		dependent
	personal	impersonal	personal	impersonal
first person singular	dh'fhuininn	dh'fhuinteadh dh'fhuinist1 dh'fhuiniste1	fuininn	fuinteadh fuinist1 fuiniste1
first person plural	dh'fhuineamaid dh'fhuineadh sinn		fuineamaid fuineadh sinn
second/third person	dh'fhuineadh		fuineadh
imperative	independent
	singular	plural	impersonal
first person	fuineam	fuineamaid	fuinear fuintear
second person	fuin	fuinibh
third person	fuineadh
past participle	fuinte
verbal noun	fuine

1. Lewis dialect form

• Alternative verbal noun: fuineadh

Derived terms

• fuineadair (“baker”)

Related terms

• fuineadaireachd f (“trade or business of a baker, baking”)

References

• Edward Dwelly (1911), “fuin”, in Faclair Gàidhlig gu Beurla le Dealbhan [The Illustrated Gaelic–English Dictionary], 10th edition, Edinburgh: Birlinn Limited, →ISBN