gönül

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search
See also: Gönül

Turkish[edit]

Etymology[edit]

From Old Turkic 𐰚𐰇𐰭𐰠(köŋül), from Proto-Turkic *göjŋ-il (heart, mood). Cognate with Azerbaijani könül.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): [ɟœ.nyl]
  • Hyphenation: gö‧nül

Noun[edit]

gönül (definite accusative gönlü, plural gönüller)

  1. (poetic) heart

Declension[edit]

Inflection
Nominative gönül
Definite accusative gönlü
Singular Plural
Nominative gönül gönüller
Definite accusative gönlü gönülleri
Dative gönle gönüllere
Locative gönülde gönüllerde
Ablative gönülden gönüllerden
Genitive gönlün gönüllerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular gönlüm gönüllerim
2nd singular gönlün gönüllerin
3rd singular gönlü gönülleri
1st plural gönlümüz gönüllerimiz
2nd plural gönlünüz gönülleriniz
3rd plural gönülleri gönülleri

Synonyms[edit]