ontmoeten

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From Middle Dutch ontmoeten, untmuten, entmuten, corresponding to ont- +‎ moeten. The latter verb is from Old Dutch *muoten, from Proto-West Germanic *mōtijan, from Proto-Germanic *mōtijaną.

The unprefixed form is cognate Low German möten, West Frisian moetsje, English meet, Danish møde.

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /ˌɔntˈmu.tə(n)/
  • (file)
  • Rhymes: -utən

Verb[edit]

ontmoeten

  1. to meet
  2. to encounter, come across

Inflection[edit]

Inflection of ontmoeten (weak, prefixed)
infinitive ontmoeten
past singular ontmoette
past participle ontmoet
infinitive ontmoeten
gerund ontmoeten n
present tense past tense
1st person singular ontmoet ontmoette
2nd person sing. (jij) ontmoet ontmoette
2nd person sing. (u) ontmoet ontmoette
2nd person sing. (gij) ontmoet ontmoette
3rd person singular ontmoet ontmoette
plural ontmoeten ontmoetten
subjunctive sing.1 ontmoete ontmoette
subjunctive plur.1 ontmoeten ontmoetten
imperative sing. ontmoet
imperative plur.1 ontmoet
participles ontmoetend ontmoet
1) Archaic.

Descendants[edit]

  • Afrikaans: ontmoet
  • Negerhollands: ontmuet

Related terms[edit]