rikti
Appearance
Lithuanian
[edit]Etymology
[edit]From Proto-Indo-European *r̥k-, zero-grade root of *rek-. Related to rikdýti and full-grade rė̃kti. Cognates include Old Czech řéci (“to say”) (1sg. řku), Old Polish rcy (“say”, imperative), Old Church Slavonic рьци (rĭci, “id”).[1]
Pronunciation
[edit]Verb
[edit]ri̇̀kti (third-person present tense riñka, third-person past tense ri̇̀ko)
- to shout
Declension
[edit]| singular vienaskaita | plural daugiskaita | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st person | 2nd person | 3rd person | 1st person | 2nd person | 3rd person | |||
| aš | tu | jis/ji | mes | jūs | jie/jos | |||
| indicative | present | rinkù | rinki̇̀ | riñka | riñkame riñkam |
riñkate riñkat |
riñka | |
| past | rikaũ | rikai̇̃ | ri̇̀ko | ri̇̀kome ri̇̀kom |
ri̇̀kote ri̇̀kot |
ri̇̀ko | ||
| past frequentative | ri̇̀kdavau | ri̇̀kdavai | ri̇̀kdavo | ri̇̀kdavome ri̇̀kdavom |
ri̇̀kdavote ri̇̀kdavot |
ri̇̀kdavo | ||
| future | ri̇̀ksiu | ri̇̀ksi | ri̇̀ks | ri̇̀ksime ri̇̀ksim |
ri̇̀ksite ri̇̀ksit |
ri̇̀ks | ||
| subjunctive | ri̇̀kčiau | ri̇̀ktum ri̇̀ktumei |
ri̇̀ktų | ri̇̀ktumėme ri̇̀ktumėm ri̇̀ktume |
ri̇̀ktumėte ri̇̀ktumėt |
ri̇̀ktų | ||
| imperative | — | ri̇̀k ri̇̀ki |
teriñka teriñkie |
ri̇̀kime ri̇̀kim |
ri̇̀kite ri̇̀kit |
teriñka teriñkie | ||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Derived terms
[edit]Related terms
[edit]References
[edit]- ^ Smoczyński, Wojciech (2007), “ri̇̀kti”, in Słownik etymologiczny języka litewskiego [Etymological Dictionary of the Lithuanian Language][1] (in Polish), Vilnius: Vilnius University, page 1027
Further reading
[edit]- “rikti”, in Lietuvių kalbos žodynas [Dictionary of the Lithuanian language], lkz.lt, 1941–2026