stedelijk

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Etymology[edit]

From Middle Dutch stedelijc, from stat +‎ -lijc.

Pronunciation[edit]

Adjective[edit]

stedelijk ‎(comparative stedelijker, superlative stedelijkst)

  1. urban, civic

Declension[edit]

Inflection of stedelijk
uninflected stedelijk
inflected stedelijke
comparative stedelijker
positive comparative superlative
predicative/adverbial stedelijk stedelijker het stedelijkst
het stedelijkste
indefinite m./f. sing. stedelijke stedelijkere stedelijkste
n. sing. stedelijk stedelijker stedelijkste
plural stedelijke stedelijkere stedelijkste
definite stedelijke stedelijkere stedelijkste
partitive stedelijks stedelijkers

Derived terms[edit]