tarchuir

Irish

Etymology 1

From tar- (“trans-”) +‎ cuir (“put”).

Verb

tarchuir (present analytic tarchuireann, future analytic tarchuirfidh, verbal noun tarchur, past participle tarchurtha)

1. (law, transitive) remit, refer
2. (electronics, transitive) transmit

Conjugation

Conjugation of tarchuir (first conjugation – A)

indicative	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
present	tarchuirim	tarchuireann tú; tarchuirir†	tarchuireann sé, sí	tarchuirimid; tarchuireann muid	tarchuireann sibh	tarchuireann siad; tarchuirid†	a tharchuireann; a tharchuireas	tarchuirtear
past	tharchuir mé; tharchuireas	tharchuir tú; tharchuiris	tharchuir sé, sí	tharchuireamar; tharchuir muid	tharchuir sibh; tharchuireabhair	tharchuir siad; tharchuireadar	a tharchuir	tarchuireadh
past habitual	tharchuirinn / tarchuirinn‡	tharchuirteá / tarchuirteá‡	tharchuireadh sé, sí / tarchuireadh sé, sí‡	tharchuirimis; tharchuireadh muid / tarchuirimis‡; tarchuireadh muid‡	tharchuireadh sibh / tarchuireadh sibh‡	tharchuiridís; tharchuireadh siad / tarchuiridís‡; tarchuireadh siad‡	a tharchuireadh	tharchuirtí / tarchuirtí‡
	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
future	tarchuirfidh mé; tarchuirfead	tarchuirfidh tú; tarchuirfir†	tarchuirfidh sé, sí	tarchuirfimid; tarchuirfidh muid	tarchuirfidh sibh	tarchuirfidh siad; tarchuirfid†	a tharchuirfidh; a tharchuirfeas	tarchuirfear
conditional	tharchuirfinn / tarchuirfinn‡	tharchuirfeá / tarchuirfeá‡	tharchuirfeadh sé, sí / tarchuirfeadh sé, sí‡	tharchuirfimis; tharchuirfeadh muid / tarchuirfimis‡; tarchuirfeadh muid‡	tharchuirfeadh sibh / tarchuirfeadh sibh‡	tharchuirfidís; tharchuirfeadh siad / tarchuirfidís‡; tarchuirfeadh siad‡	a tharchuirfeadh	tharchuirfí / tarchuirfí‡
subjunctive	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
present	go dtarchuire mé; go dtarchuiread†	go dtarchuire tú; go dtarchuirir†	go dtarchuire sé, sí	go dtarchuirimid; go dtarchuire muid	go dtarchuire sibh	go dtarchuire siad; go dtarchuirid†	—	go dtarchuirtear
past	dá dtarchuirinn	dá dtarchuirteá	dá dtarchuireadh sé, sí	dá dtarchuirimis; dá dtarchuireadh muid	dá dtarchuireadh sibh	dá dtarchuiridís; dá dtarchuireadh siad	—	dá dtarchuirtí
imperative	singular			plural			direct relative	autonomous
	first	second	third	first	second	third
—	tarchuirim	tarchuir	tarchuireadh sé, sí	tarchuirimis	tarchuirigí; tarchuiridh†	tarchuiridís	—	tarchuirtear
past participle	tarchurtha
verbal noun	tarchur

^† archaic or dialect form
^‡ dependent form

Derived terms

• tarchuradóir

Etymology 2

See the etymology of the corresponding lemma form.

Noun

tarchuir m

1. vocative/genitive singular of tarchur

Mutation

Mutated forms of tarchuir

radical	lenition	eclipsis
tarchuir	tharchuir	dtarchuir

Note: Certain mutated forms of some words can never occur in standard Modern Irish.
All possible mutated forms are displayed for convenience.

References

• Ó Dónaill, Niall (1977), “tarchuir”, in Foclóir Gaeilge–Béarla, Dublin: An Gúm, →ISBN
• de Bhaldraithe, Tomás (1959), “tarchuir”, in English-Irish Dictionary, An Gúm
• “tarchuir”, in New English-Irish Dictionary, Foras na Gaeilge, 2013–2026