uitreiken

Dutch

Etymology

From Middle Dutch utereiken. Equivalent to uit +‎ reiken.

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈœy̯tˌrɛi̯.kə(n)/

• Audio:

  (file)

• Hyphenation: uit‧rei‧ken

Verb

uitreiken

1. (transitive) to hand out, to distribute, to issue
2. (transitive) to award

Conjugation

Conjugation of uitreiken (weak, separable)
infinitive	uitreiken
past singular	reikte uit
past participle	uitgereikt
infinitive	uitreiken
gerund	uitreiken n
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	reik uit	reikte uit	uitreik	uitreikte
2nd person sing. (jij)	reikt uit, reik uit2	reikte uit	uitreikt	uitreikte
2nd person sing. (u)	reikt uit	reikte uit	uitreikt	uitreikte
2nd person sing. (gij)	reikt uit	reikte uit	uitreikt	uitreikte
3rd person singular	reikt uit	reikte uit	uitreikt	uitreikte
plural	reiken uit	reikten uit	uitreiken	uitreikten
subjunctive sing.1	reike uit	reikte uit	uitreike	uitreikte
subjunctive plur.1	reiken uit	reikten uit	uitreiken	uitreikten
imperative sing.	reik uit
imperative plur.1	reikt uit
participles	uitreikend	uitgereikt
1) Archaic. 2) In case of inversion.

Derived terms

• uitreiking

Anagrams

• reiken uit