verontwaardigen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Dutch[edit]

Pronunciation[edit]

Etymology[edit]

From Middle Dutch veronwerdigen, from ver- + onwerdich(unworthy, dispicable) (modern Dutch ver- +‎ onwaardig).

Verb[edit]

verontwaardigen

  1. to make indignant, to indignify

Inflection[edit]

Inflection of verontwaardigen (weak, prefixed)
infinitive verontwaardigen
past singular verontwaardigde
past participle verontwaardigd
infinitive verontwaardigen
gerund verontwaardigen n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular verontwaardig verontwaardigde
2nd person sing. (jij) verontwaardigt verontwaardigde
2nd person sing. (u) verontwaardigt verontwaardigde
2nd person sing. (gij) verontwaardigt verontwaardigde
3rd person singular verontwaardigt verontwaardigde
plural verontwaardigen verontwaardigden
subjunctive sing.1 verontwaardige verontwaardigde
subjunctive plur.1 verontwaardigen verontwaardigden
imperative sing. verontwaardig
imperative plur.1 verontwaardigt
participles verontwaardigend verontwaardigd
1) Archaic.