zapomnieć

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Polish[edit]

Etymology[edit]

(This etymology is missing or incomplete. Please add to it, or discuss it at the Etymology scriptorium.)

Pronunciation[edit]

  • IPA(key): /zaˈpɔm.ɲɛt͡ɕ/
  • (file)

Verb[edit]

zapomnieć pf (imperfective zapominać)

  1. (transitive) to forget (to cease remembering), (to lose remembrance of) [+accusative something or someone] [+genitive something or someone, in negations]
    Zapomniałem jego twarz.I have forgotten his face.
    Nie zapomniałem jego twarzy.I haven't forgotten his face.
  2. (intransitive) to forget about [+ o (locative)]
    Nie chcę o nim zapomnieć.I do not want to forget about him.
  3. (transitive) to forget (to unintentionally leave something behind) [+genitive]
    Zapomniałem kluczyków.I forgot my car keys.

Usage notes[edit]

In meaning (to unintentionally leave something behind):, the verb always connects with a genitive[1].

Conjugation[edit]

Quotations[edit]

  • 2002, Wojciech Jagielski, „Modlitwa o deszcz”, Wydawnictwo W.A.B.:
    Za jedyną część kobiecego ciała, której widok miał nie kusić mężczyzn, uznano dłonie i tylko one mogły pozostawać odsłonięte. Rewolucja w modzie męskiej dotknęła przede wszystkim urzędników starego reżimu, którzy zaczęli przywdziewać barwy ochronne. Teraz, pragnąc wtopić się w otoczenie, zapomnieć o przeszłości i wmówić innym, że po prostu jej nie było, a życie zaczęło się wczoraj, skrzętnie chowali głęboko po kufrach i szafach płaszcze, garnitury i krawaty kupowane swego czasu w najelegantszych sklepach Moskwy i Taszkientu.
    (please add an English translation of this quote)

Synonyms[edit]

Antonyms[edit]

Related terms[edit]

References[edit]

Further reading[edit]

  • zapomnieć in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • zapomnieć in Polish dictionaries at PWN