awanturnik

From Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Polish

[edit]

Alternative forms

[edit]

Etymology

[edit]

From awantura +‎ -nik.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /a.vanˈtur.ɲik/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -urɲik
  • Syllabification: a‧wan‧tur‧nik

Noun

[edit]

awanturnik m pers (female equivalent awanturnica)

  1. someone prone to incite conflict; drama king, provocateur
    Synonyms: prowokator, podżegacz
    • 1865, Emigracja polska od 1831 do 1863: krótki rys historyczny, page 44:
      Zaczęły się więc tajemne werbunki, które dzięki niezręczności agentów, nieraz na jaw wychodziły. Tak między innemi, jakiś awanturnik J. Duszyński, zebrane przez siebie grono stronników dynastji, prezentował Wł. Zamojskiemu (1836 r.).
      And so the secret conscription began, that, thanks to the agents' awkwardness, sometimes came out to the open. And among others, some provocateur (called) J, Duszyński presented a group of the dynasty's supports to the Owner Zamojski.
  2. troublemaker, hellraiser, ruffian
    Synonyms: kłótnik, pieniacz, piekielnik, nerwus
  3. risktaker, daredevil, gambler
    Synonyms: ryzykant, szaleniec, hazardzista

Declension

[edit]

Derived terms

[edit]
adjective
adverb
noun
[edit]
adjective
nouns
verbs

Further reading

[edit]
  • awanturnik in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • awanturnik in Polish dictionaries at PWN