obmównik

From Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Polish

[edit]

Etymology

[edit]

From obmówić +‎ -nik. First attested in 1837.[1]

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /ɔbˈmuv.ɲik/
  • Rhymes: -uvɲik
  • Syllabification: ob‧mów‧nik

Noun

[edit]

obmównik m pers (female equivalent obmównica)

  1. (obsolete) slander, calumniator
    Synonyms: obmawiacz, obmówca, oszczerca, potwarca

Declension

[edit]
[edit]
adjectives
nouns
verbs

References

[edit]
  1. ^ Biblioteka kaznodziejska czyli Zbiór wzorowych mów katolickich najsławniejszych kaznodziei wszystkich wieków i narodów. Posz. 1[1] (in Polish), 1837, page 75

Further reading

[edit]