orzec

From Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Polish

[edit]

Etymology

[edit]

From o- +‎ rzec.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /ˈɔ.ʐɛt͡s/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -ɔʐɛt͡s
  • Syllabification: o‧rzec

Verb

[edit]

orzec pf (imperfective orzekać)

  1. (intransitive, law) to rule, to pronounce

Conjugation

[edit]
Conjugation of orzec pf
person singular plural
masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive orzec
future tense 1st orzeknę orzekniemy
2nd orzekniesz orzekniecie
3rd orzeknie orzekną
impersonal orzeknie się
past tense 1st orzekłem,
-(e)m orzekł
orzekłam,
-(e)m orzekła
orzekłom,
-(e)m orzekło
orzekliśmy,
-(e)śmy orzekli
orzekłyśmy,
-(e)śmy orzekły
2nd orzekłeś,
-(e)ś orzekł
orzekłaś,
-(e)ś orzekła
orzekłoś,
-(e)ś orzekło
orzekliście,
-(e)ście orzekli
orzekłyście,
-(e)ście orzekły
3rd orzekł orzekła orzekło orzekli orzekły
impersonal orzeczono
conditional 1st orzekłbym,
bym orzekł
orzekłabym,
bym orzekła
orzekłobym,
bym orzekło
orzeklibyśmy,
byśmy orzekli
orzekłybyśmy,
byśmy orzekły
2nd orzekłbyś,
byś orzekł
orzekłabyś,
byś orzekła
orzekłobyś,
byś orzekło
orzeklibyście,
byście orzekli
orzekłybyście,
byście orzekły
3rd orzekłby,
by orzekł
orzekłaby,
by orzekła
orzekłoby,
by orzekło
orzekliby,
by orzekli
orzekłyby,
by orzekły
impersonal orzeczono by
imperative 1st niech orzeknę orzeknijmy
2nd orzeknij orzeknijcie
3rd niech orzeknie niech orzekną
passive adjectival participle orzeczony orzeczona orzeczone orzeczeni orzeczone
anterior adverbial participle orzekłszy
verbal noun orzeczenie

Further reading

[edit]
  • orzec in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • orzec in Polish dictionaries at PWN