pokalać

From Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Polish

[edit]

Etymology

[edit]

From po- +‎ kalać.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /pɔˈka.lat͡ɕ/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -alat͡ɕ
  • Syllabification: po‧ka‧lać

Verb

[edit]

pokalać pf

  1. (transitive) to dishonour, to disgrace
    Synonyms: see Thesaurus:obrażać

Conjugation

[edit]
Conjugation of pokalać pf
person singular plural
masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive pokalać
future tense 1st pokalam pokalamy
2nd pokalasz pokalacie
3rd pokala pokalają
impersonal pokala się
past tense 1st pokalałem,
-(e)m pokalał
pokalałam,
-(e)m pokalała
pokalałom,
-(e)m pokalało
pokalaliśmy,
-(e)śmy pokalali
pokalałyśmy,
-(e)śmy pokalały
2nd pokalałeś,
-(e)ś pokalał
pokalałaś,
-(e)ś pokalała
pokalałoś,
-(e)ś pokalało
pokalaliście,
-(e)ście pokalali
pokalałyście,
-(e)ście pokalały
3rd pokalał pokalała pokalało pokalali pokalały
impersonal pokalano
conditional 1st pokalałbym,
bym pokalał
pokalałabym,
bym pokalała
pokalałobym,
bym pokalało
pokalalibyśmy,
byśmy pokalali
pokalałybyśmy,
byśmy pokalały
2nd pokalałbyś,
byś pokalał
pokalałabyś,
byś pokalała
pokalałobyś,
byś pokalało
pokalalibyście,
byście pokalali
pokalałybyście,
byście pokalały
3rd pokalałby,
by pokalał
pokalałaby,
by pokalała
pokalałoby,
by pokalało
pokalaliby,
by pokalali
pokalałyby,
by pokalały
impersonal pokalano by
imperative 1st niech pokalam pokalajmy
2nd pokalaj pokalajcie
3rd niech pokala niech pokalają
passive adjectival participle pokalany pokalana pokalane pokalani pokalane
anterior adverbial participle pokalawszy
verbal noun pokalanie

Further reading

[edit]
  • pokalać in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • pokalać in Polish dictionaries at PWN