nabrać

From Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Polish

[edit]

Etymology

[edit]

From na- +‎ brać.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /ˈna.brat͡ɕ/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -abrat͡ɕ
  • Syllabification: na‧brać

Verb

[edit]

nabrać pf (imperfective nabierać)

  1. (transitive) to draw, to extract
  2. (transitive) to acquire, to gain
  3. (transitive) to trick, to prank, to have on
    Synonyms: see Thesaurus:oszukać
  4. (reflexive with się) to be fooled

Conjugation

[edit]
Conjugation of nabrać pf
person singular plural
masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive nabrać
future tense 1st nabiorę nabierzemy
2nd nabierzesz nabierzecie
3rd nabierze nabiorą
impersonal nabierze się
past tense 1st nabrałem,
-(e)m nabrał
nabrałam,
-(e)m nabrała
nabrałom,
-(e)m nabrało
nabraliśmy,
-(e)śmy nabrali
nabrałyśmy,
-(e)śmy nabrały
2nd nabrałeś,
-(e)ś nabrał
nabrałaś,
-(e)ś nabrała
nabrałoś,
-(e)ś nabrało
nabraliście,
-(e)ście nabrali
nabrałyście,
-(e)ście nabrały
3rd nabrał nabrała nabrało nabrali nabrały
impersonal nabrano
conditional 1st nabrałbym,
bym nabrał
nabrałabym,
bym nabrała
nabrałobym,
bym nabrało
nabralibyśmy,
byśmy nabrali
nabrałybyśmy,
byśmy nabrały
2nd nabrałbyś,
byś nabrał
nabrałabyś,
byś nabrała
nabrałobyś,
byś nabrało
nabralibyście,
byście nabrali
nabrałybyście,
byście nabrały
3rd nabrałby,
by nabrał
nabrałaby,
by nabrała
nabrałoby,
by nabrało
nabraliby,
by nabrali
nabrałyby,
by nabrały
impersonal nabrano by
imperative 1st niech nabiorę nabierzmy
2nd nabierz nabierzcie
3rd niech nabierze niech nabiorą
passive adjectival participle nabrany nabrana nabrane nabrani nabrane
anterior adverbial participle nabrawszy
verbal noun nabranie

Further reading

[edit]
  • nabrać in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • nabrać in Polish dictionaries at PWN