zdziczeć

From Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Polish

[edit]

Etymology

[edit]

From z- +‎ dziczeć.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /ˈzd͡ʑi.t͡ʂɛt͡ɕ/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -it͡ʂɛt͡ɕ
  • Syllabification: zdzi‧czeć

Verb

[edit]

zdziczeć pf (imperfective dziczeć)

  1. (intransitive, of animals and plants) to go feral, to run wild
  2. (intransitive, of humans) to run wild (to lose the qualities of a civilised person)
  3. (intransitive, of humans) to go bush (to revert to a feral nature; to shy away from people, to lose the ability to communicate with people)

Conjugation

[edit]
Conjugation of zdziczeć pf
person singular plural
masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive zdziczeć
future tense 1st zdziczeję zdziczejemy
2nd zdziczejesz zdziczejecie
3rd zdziczeje zdziczeją
impersonal zdziczeje się
past tense 1st zdziczałem,
-(e)m zdziczał
zdziczałam,
-(e)m zdziczała
zdziczałom,
-(e)m zdziczało
zdziczeliśmy,
-(e)śmy zdziczeli
zdziczałyśmy,
-(e)śmy zdziczały
2nd zdziczałeś,
-(e)ś zdziczał
zdziczałaś,
-(e)ś zdziczała
zdziczałoś,
-(e)ś zdziczało
zdziczeliście,
-(e)ście zdziczeli
zdziczałyście,
-(e)ście zdziczały
3rd zdziczał zdziczała zdziczało zdziczeli zdziczały
impersonal zdziczano
conditional 1st zdziczałbym,
bym zdziczał
zdziczałabym,
bym zdziczała
zdziczałobym,
bym zdziczało
zdziczelibyśmy,
byśmy zdziczeli
zdziczałybyśmy,
byśmy zdziczały
2nd zdziczałbyś,
byś zdziczał
zdziczałabyś,
byś zdziczała
zdziczałobyś,
byś zdziczało
zdziczelibyście,
byście zdziczeli
zdziczałybyście,
byście zdziczały
3rd zdziczałby,
by zdziczał
zdziczałaby,
by zdziczała
zdziczałoby,
by zdziczało
zdziczeliby,
by zdziczeli
zdziczałyby,
by zdziczały
impersonal zdziczano by
imperative 1st niech zdziczeję zdziczejmy
2nd zdziczej zdziczejcie
3rd niech zdziczeje niech zdziczeją
anterior adverbial participle zdziczawszy
verbal noun zdziczenie

Further reading

[edit]
  • zdziczeć in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • zdziczeć in Polish dictionaries at PWN