Στωϊκός

Ancient Greek

Wikipedia

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /stɔ͜ɔ.ikós/

• (1st BC Egyptian): IPA: /stoːikós/

• (4th AD Koine): IPA: /stoikós/

• (10th AD Byzantine): IPA: /stoikós/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /stoikós/

Proper noun

Στωϊκός (genitive Στωϊκοῦ) m, second declension; (Stōïkos)

1. a follower of Stoicism; a Stoic

Inflection

Second declension of Στωϊκός, Στωϊκοῦ

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ Στωϊκός	τὼ Στωϊκώ	οἱ Στωϊκοί
Genitive	τοῦ Στωϊκοῦ	τοῖν Στωϊκοῖν	τῶν Στωϊκῶν
Dative	τῷ Στωϊκῷ	τοῖν Στωϊκοῖν	τοῖς Στωϊκοῖς
Accusative	τὸν Στωϊκόν	τὼ Στωϊκώ	τοὺς Στωϊκούς
Vocative	Στωϊκέ	Στωϊκώ	Στωϊκοί

Descendants

• English: Stoic
• Greek: Στωικός (Stoikós)
  • plural: Στωικοί (Stoikoí)
• Latin: Stoicus (plural Stoici)

References

• Woodhouse’s English-Greek Dictionary page 1026