αὐτονομία

Ancient Greek

Etymology

From αὐτόνομος (autonomos, “autonomous, independent”), from αὐτός (autos, “self”)+ νόμος (nomos, “law”)

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /a͜ʊtonomí.a͜a/

• (1st BC Egyptian): IPA: /aʍtonomíaː/

• (4th AD Koine): IPA: /aɸtonomía/

• (10th AD Byzantine): IPA: /aftonomía/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /aftonomía/

Noun

αὐτονομία (genitive αὐτονομίας) f, first declension; (autonomiā)

1. autonomy, independence, freedom

Inflection

First declension of αὐτονομίᾱ, αὐτονομίᾱς

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	αὐτονομίᾱ	αὐτονομίᾱ	αὐτονομίαι
Genitive	αὐτονομίᾱς	αὐτονομίαιν	αὐτονομιῶν
Dative	αὐτονομίᾳ	αὐτονομίαιν	αὐτονομίαις
Accusative	αὐτονομίᾱν	αὐτονομίᾱ	αὐτονομίᾱς
Vocative	αὐτονομίᾱ	αὐτονομίᾱ	αὐτονομίαι

Descendants

• Greek: αυτονομία (aftonomía) f
• Russian: автономия (avtonómija)

References

• LSJ