εἰδωλολατρία

Ancient Greek

Etymology

From εἴδωλον (eidōlon, “image, idol”) + λατρεία (latreia, “worship, service”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /e͜edɔ͜ɔlolatrí.a͜a/

• (1st BC Egyptian): IPA: /iːdoːlolatríaː/

• (4th AD Koine): IPA: /iðololatría/

• (10th AD Byzantine): IPA: /iðololatría/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /iðololatɾía/

Noun

εἰδωλολατρία (genitive εἰδωλολατρίας) f, first declension; (eidōlolatriā)

1. the worship of idols, idolatry

Inflection

First declension of εἰδωλολατρίᾱ, εἰδωλολατρίᾱς

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	εἰδωλολατρίᾱ	εἰδωλολατρίᾱ	εἰδωλολατρίαι
Genitive	εἰδωλολατρίᾱς	εἰδωλολατρίαιν	εἰδωλολατριῶν
Dative	εἰδωλολατρίᾳ	εἰδωλολατρίαιν	εἰδωλολατρίαις
Accusative	εἰδωλολατρίᾱν	εἰδωλολατρίᾱ	εἰδωλολατρίᾱς
Vocative	εἰδωλολατρίᾱ	εἰδωλολατρίᾱ	εἰδωλολατρίαι

References

• LSJ
• BDAG
• Strong’s concordance number: G1495