περιπατητικός

Ancient Greek

Etymology

From περιπατέω (peripateō, “I walk around”), from περί (peri, “around”) + πατέω (pateō, “I walk”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /peripatɛ͜ɛtikós/

• (1st BC Egyptian): IPA: /pɛripateːtikós/

• (4th AD Koine): IPA: /peripatitikós/

• (10th AD Byzantine): IPA: /peripatitikós/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /peɾipatitikós/

Adjective

περιπατητικός m, περιπατητική f, περιπατητικόν n; first/second declension; (peripatētikos)

1. Given to walking around

Usage notes

Aristotle and his followers were called περιπατητικοί, in reference to their teaching and learning while walking around.

Inflection

    First and second declension of περιπατητικός, περιπατητική, περιπατητικόν

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	περιπατητικός	περιπατητική	περιπατητικόν		περιπατητικώ	περιπατητικά	περιπατητικώ		περιπατητικοί	περιπατητικαί	περιπατητικά
Genitive	περιπατητικοῦ	περιπατητικῆς	περιπατητικοῦ		περιπατητικοῖν	περιπατητικαῖν	περιπατητικοῖν		περιπατητικῶν	περιπατητικῶν	περιπατητικῶν
Dative	περιπατητικῷ	περιπατητικῇ	περιπατητικῷ		περιπατητικοῖν	περιπατητικαῖν	περιπατητικοῖν		περιπατητικοῖς	περιπατητικαῖς	περιπατητικοῖς
Accusative	περιπατητικόν	περιπατητικήν	περιπατητικόν		περιπατητικώ	περιπατητικά	περιπατητικώ		περιπατητικούς	περιπατητικάς	περιπατητικά
Vocative	περιπατητικέ	περιπατητική	περιπατητικόν		περιπατητικώ	περιπατητικά	περιπατητικώ		περιπατητικοί	περιπατητικαί	περιπατητικά

References

• LSJ