ἀποκάλυψις

Ancient Greek

Etymology

From ἀποκαλύπτω (apokalúptō, “I disclose, reveal”), from ἀπό (apó, “from”) and καλύπτω (kalúptō, “I cover”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /apokálypʰsis/

• (1st BC Egyptian): IPA: /apokálypʰsis/

• (4th AD Koine): IPA: /apokályɸsis/

• (10th AD Byzantine): IPA: /apokálypsis/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /apokálipsis/

Noun

ἀποκάλυψις (genitive ἀποκαλύψεως) f, third declension; (apokalupsis)

1. uncovering, revelation, disclosure

Inflection

Third declension of ἀποκάλυψῐς, ἀποκᾰλύψεως

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ ἀποκάλυψῐς	τὼ ἀποκᾰλύψει	αἱ ἀποκᾰλύψεις
Genitive	τῆς ἀποκᾰλύψεως	τοῖν ἀποκᾰλυψέοιν	τῶν ἀποκᾰλύψεων
Dative	τῇ ἀποκᾰλύψει	τοῖν ἀποκᾰλυψέοιν	ταῖς ἀποκᾰλύψεσῐ(ν)
Accusative	τὴν ἀποκάλυψῐν	τὼ ἀποκᾰλύψει	τὰς ἀποκᾰλύψεις
Vocative	ἀποκάλυψῐ	ἀποκᾰλύψει	ἀποκᾰλύψεις

Third declension of ἀποκάλυψῐς, ἀποκᾰλύψιος (Ionic, Epic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ἡ ἀποκάλυψῐς	τὼ ἀποκᾰλύψιε	αἱ ἀποκᾰλύψιες
Genitive	τῆς ἀποκᾰλύψιος	τοῖν ἀποκᾰλυψίοιν	τῶν ἀποκᾰλυψίων
Dative	τῇ ἀποκᾰλύψῑ, ἀποκᾰλύψει	τοῖν ἀποκᾰλυψίοιν	ταῖς ἀποκᾰλύψῐσῐ(ν), ἀποκᾰλυψίεσῐ(ν), ἀποκᾰλύψεσῐ(ν)
Accusative	τὴν ἀποκάλυψῐν	τὼ ἀποκᾰλύψιε	τὰς ἀποκᾰλύψῑς, ἀποκᾰλύψιᾰς
Vocative	ἀποκάλυψῐ	ἀποκᾰλύψιε	ἀποκᾰλύψιες

Descendants

• English: apocalypse
• Russian: апокалипсис (apokálipsis)

References

• LSJ
• Bauer lexicon
• Strong’s concordance number: G602