dokupić

From Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Polish

[edit]

Etymology

[edit]

From do- +‎ kupić.

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /dɔˈku.pit͡ɕ/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -upit͡ɕ
  • Syllabification: do‧ku‧pić

Verb

[edit]

dokupić pf (imperfective dokupywać or dokupować)

  1. (transitive) to buy something extra
  2. (transitive, card games) to take an additional card after the cards have been distributed to each participant in the game

Conjugation

[edit]
Conjugation of dokupić pf
person singular plural
masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive dokupić
future tense 1st dokupię dokupimy
2nd dokupisz dokupicie
3rd dokupi dokupią
impersonal dokupi się
past tense 1st dokupiłem,
-(e)m dokupił
dokupiłam,
-(e)m dokupiła
dokupiłom,
-(e)m dokupiło
dokupiliśmy,
-(e)śmy dokupili
dokupiłyśmy,
-(e)śmy dokupiły
2nd dokupiłeś,
-(e)ś dokupił
dokupiłaś,
-(e)ś dokupiła
dokupiłoś,
-(e)ś dokupiło
dokupiliście,
-(e)ście dokupili
dokupiłyście,
-(e)ście dokupiły
3rd dokupił dokupiła dokupiło dokupili dokupiły
impersonal dokupiono
conditional 1st dokupiłbym,
bym dokupił
dokupiłabym,
bym dokupiła
dokupiłobym,
bym dokupiło
dokupilibyśmy,
byśmy dokupili
dokupiłybyśmy,
byśmy dokupiły
2nd dokupiłbyś,
byś dokupił
dokupiłabyś,
byś dokupiła
dokupiłobyś,
byś dokupiło
dokupilibyście,
byście dokupili
dokupiłybyście,
byście dokupiły
3rd dokupiłby,
by dokupił
dokupiłaby,
by dokupiła
dokupiłoby,
by dokupiło
dokupiliby,
by dokupili
dokupiłyby,
by dokupiły
impersonal dokupiono by
imperative 1st niech dokupię dokupmy
2nd dokup dokupcie
3rd niech dokupi niech dokupią
passive adjectival participle dokupiony dokupiona dokupione dokupieni dokupione
anterior adverbial participle dokupiwszy
verbal noun dokupienie

Further reading

[edit]
  • dokupić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • dokupić in Polish dictionaries at PWN