güz
Turkish
Etymology
From Old Turkic küz, from Proto-Turkic *gǖŕ (“autumn”).
Noun
güz (definite accusative güzü, plural güzler)
Declension
Inflection | ||
---|---|---|
Nominative | güz | |
Definite accusative | güzü | |
Singular | Plural | |
Nominative | güz | güzler |
Definite accusative | güzü | güzleri |
Dative | güze | güzlere |
Locative | güzde | güzlerde |
Ablative | güzden | güzlerden |
Genitive | güzün | güzlerin |