praecautus
Latin
[edit]Etymology
[edit]Perfect passive participle of praecaveō.
Participle
[edit]praecautus (feminine praecauta, neuter praecautum); first/second-declension participle
- guarded against
Declension
[edit]First/second-declension adjective.
Number | Singular | Plural | |||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
Nominative | praecautus | praecauta | praecautum | praecautī | praecautae | praecauta | |
Genitive | praecautī | praecautae | praecautī | praecautōrum | praecautārum | praecautōrum | |
Dative | praecautō | praecautō | praecautīs | ||||
Accusative | praecautum | praecautam | praecautum | praecautōs | praecautās | praecauta | |
Ablative | praecautō | praecautā | praecautō | praecautīs | |||
Vocative | praecaute | praecauta | praecautum | praecautī | praecautae | praecauta |
References
[edit]- “praecautus”, in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- praecautus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire illustré latin-français, Hachette.