Γερμανός

Ancient Greek

Wikipedia

Etymology

This definition is lacking an etymology or has an incomplete etymology. You can help Wiktionary by giving it a proper etymology.

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /ɡerma͜anós/

• (1st BC Egyptian): IPA: /ɣɛrmaːnós/

• (4th AD Koine): IPA: /ɣermanós/

• (10th AD Byzantine): IPA: /ʝermanós/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /ʝeɾmanós/

Noun

Γερμανός (genitive Γερμανοῦ) m, second declension; (Germānos)

1. A Germanic person

Inflection

Second declension of Γερμᾱνός, Γερμᾱνοῦ

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ Γερμᾱνός	τὼ Γερμᾱνώ	οἱ Γερμᾱνοί
Genitive	τοῦ Γερμᾱνοῦ	τοῖν Γερμᾱνοῖν	τῶν Γερμᾱνῶν
Dative	τῷ Γερμᾱνῷ	τοῖν Γερμᾱνοῖν	τοῖς Γερμᾱνοῖς
Accusative	τὸν Γερμᾱνόν	τὼ Γερμᾱνώ	τοὺς Γερμᾱνούς
Vocative	Γερμᾱνέ	Γερμᾱνώ	Γερμᾱνοί

Derived terms

• Γερμανία
• Γερμανικός

Descendants

• Greek: Γερμανός (Germanos)
  • plural: Γερμανοί (Germanoi)

References

• Woodhouse’s English-Greek Dictionary page 1011

---

Greek

Etymology

Borrowed from Latin Germānus.

Noun

Γερμανός (Germanós) m,   plural Γερμανοί,  feminine Γερμανίδα

1. German (male person from Germany)

Declension

declension of Γερμανός

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	Γερμανός	Γερμανοί
genitive (γενική)	Γερμανού	Γερμανών
accusative (αιτιατική)	Γερμανό	Γερμανούς
vocative (κλητική)	Γερμανέ	Γερμανοί

Related terms

see: Γερμανία f (Germanía, “Germany”)