θάνατος

See also Θάνατος

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *dʰnh₂. Cognates include Sanksrit á-dhvanī-t, dhvān-tá- and Latin fīnis.

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /tʰánatos/

• (1st BC Egyptian): IPA: /tʰánatos/

• (4th AD Koine): IPA: /θánatos/

• (10th AD Byzantine): IPA: /θánatos/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /θánatos/

Noun

θάνατος (genitive θανάτου) m, second declension; (thanatos)

1. death
2. corpse

Inflection

Second declension of θάνᾰτος, θᾰνάτου

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ θάνᾰτος	τὼ θᾰνάτω	οἱ θάνᾰτοι
Genitive	τοῦ θᾰνάτου	τοῖν θᾰνάτοιν	τῶν θᾰνάτων
Dative	τῷ θᾰνάτῳ	τοῖν θᾰνάτοιν	τοῖς θᾰνάτοις
Accusative	τὸν θάνᾰτον	τὼ θᾰνάτω	τοὺς θᾰνάτους
Vocative	θάνᾰτε	θᾰνάτω	θάνᾰτοι

References

• Thanatos - Ancient Greek Personification of Death
• LSJ
• Bauer lexicon
• Strong’s concordance number: G2288

---

Greek

Etymology

From Ancient Greek θάνατος (thanatos).

Pronunciation

• IPA: [ˈθanatɔs]
• Hyphenation: θά‧να‧τος

Noun

θάνατος (thánatos) m,   plural θάνατοι

1. death

Declension

declension of θάνατος

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	θάνατος	θάνατοι
genitive (γενική)	θανάτου	θανάτων
accusative (αιτιατική)	θάνατο	θανάτους
vocative (κλητική)	θάνατε	θάνατοι

Related terms

• αθανασία (athanasía, “immortality”)
• αθάνατος (athánatos, “immortal”)
• θνητός (thnitós, “mortal”)