λάρυγξ

Ancient Greek

Etymology

Pre-Greek, probably Minoan. Compare φάρυγξ.

Pronunciation

• (Classical): IPA: [lárʉŋkʰs]
• (Koine): IPA: [lˈaryŋkʰs]
• (Byzantine): IPA: [lˈaryŋks]

Noun

λάρυγξ (genitive λάρυγγος) m, third declension; (larunks)

1. larynx, upper part of windpipe
2. windpipe
3. gullet, throat

Inflection

Third declension of λάρυγξ, λάρυγγος

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	λάρυγξ	λάρυγγε	λάρυγγες
Genitive	λάρυγγος	λαρύγγοιν	λαρύγγων
Dative	λάρυγγῐ	λαρύγγοιν	λάρυγξῐ(ν)
Accusative	λάρυγγᾰ	λάρυγγε	λάρυγγᾰς
Vocative	λάρυγξ	λάρυγγε	λάρυγγες

Third declension of λάρυγξ, λάρυγος (rare)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	λάρυγξ	λάρυγε	λάρυγες
Genitive	λάρυγος	λαρύγοιν	λαρύγων
Dative	λάρυγῐ	λαρύγοιν	λάρυγξῐ(ν)
Accusative	λάρυγᾰ	λάρυγε	λάρυγᾰς
Vocative	λάρυγξ	λάρυγε	λάρυγες

Descendants

• English: larynx

See also

• φάρυγξ

References

• LSJ
• BDAG
• Beekes Greek etymological dictionary
• Strong’s concordance number: G2995