νεκρός

Ancient Greek

Etymology

From νέκυς (nékus, “a dead body”)

Pronunciation

• (Classical): IPA: [nekrós]
• (Koine): IPA: [nɛkrˈo̞s]
• (Byzantine): IPA: [nekrˈos]

Adjective

νεκρός m., νεκρά f., νεκρόν n.; first/second declension; (nekros)

1. dead

Inflection

    First and second declension of νεκρός, νεκρά, νεκρόν

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	νεκρός	νεκρά	νεκρόν		νεκρώ	νεκρά	νεκρώ		νεκροί	νεκραί	νεκρά
Genitive	νεκροῦ	νεκρᾶς	νεκροῦ		νεκροῖν	νεκραῖν	νεκροῖν		νεκρῶν	νεκρῶν	νεκρῶν
Dative	νεκρῷ	νεκρᾷ	νεκρῷ		νεκροῖν	νεκραῖν	νεκροῖν		νεκροῖς	νεκραῖς	νεκροῖς
Accusative	νεκρόν	νεκράν	νεκρόν		νεκρώ	νεκρά	νεκρώ		νεκρούς	νεκράς	νεκρά
Vocative	νεκρέ	νεκρά	νεκρόν		νεκρώ	νεκρά	νεκρώ		νεκροί	νεκραί	νεκρά

Noun

νεκρός (genitive νεκροῦ) m, second declension; (nekros)

1. a dead body, corpse
2. one who is dead (in plural: the dead)
3. dying person

Inflection

Second declension of νεκρός, νεκροῦ

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ νεκρός	τώ νεκρώ	οἱ νεκροί
Genitive	τοῦ νεκροῦ	τοῖν νεκροῖν	τῶν νεκρῶν
Dative	τῷ νεκρῷ	τοῖν νεκροῖν	τοῖς νεκροῖς
Accusative	τόν νεκρόν	τώ νεκρώ	τούς νεκρούς
Vocative	νεκρέ	νεκρώ	νεκροί

References

• LSJ
• Bauer lexicon
• Strong’s concordance number: G3498

---

Greek

Adjective

νεκρός m.  (nekrós)   feminine νεκρή, neuter νεκρό

1. dead

Noun

νεκρός (nekrós) m.,   plural νεκροί

1. dead

Declension

declension of νεκρός

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	ο νεκρός	οι νεκροί
genitive (γενική)	του νεκρού	των νεκρών
accusative (αιτιατική)	τον νεκρό	τους νεκρούς
vocative (κλητική)	νεκρέ	νεκροί

Synonyms

• πτώμα (ptoma) n.
• σορός (soros) f.
• κουφάρι (koufari) n.
• ψοφίμι (psofimi) n.

Derived terms

• νεκροκεφαλή (nekrokefalí) f. (skull, death's-head)