νεκρός

Ancient Greek

Etymology

From νέκυς (nékus, “a dead body”), from Proto-Indo-European *nek (“death, natural death”); see also Welsh angeu (“death”), Breton ankou, Old Irish ec, Latin noxius (“harmful”), Latin nocere (“to hurt, harm”), Latin necis (“murder, violent death”) (as opposed to mors), Old Persian vi-nathayatiy (“he injures”), Avestan nasyeiti (“disappears”), nasu- (“corpse”), Sanskrit नश्यति (“disappear, perish”)

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /nekrós/

• (1st BC Egyptian): IPA: /nɛkrós/

• (4th AD Koine): IPA: /nekrós/

• (10th AD Byzantine): IPA: /nekrós/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /nekɾós/

Adjective

νεκρός m, νεκρά f, νεκρόν n; first/second declension; (nekros)

1. dead

Inflection

    First and second declension of νεκρός, νεκρά, νεκρόν

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	νεκρός	νεκρά	νεκρόν		νεκρώ	νεκρά	νεκρώ		νεκροί	νεκραί	νεκρά
Genitive	νεκροῦ	νεκρᾶς	νεκροῦ		νεκροῖν	νεκραῖν	νεκροῖν		νεκρῶν	νεκρῶν	νεκρῶν
Dative	νεκρῷ	νεκρᾷ	νεκρῷ		νεκροῖν	νεκραῖν	νεκροῖν		νεκροῖς	νεκραῖς	νεκροῖς
Accusative	νεκρόν	νεκράν	νεκρόν		νεκρώ	νεκρά	νεκρώ		νεκρούς	νεκράς	νεκρά
Vocative	νεκρέ	νεκρά	νεκρόν		νεκρώ	νεκρά	νεκρώ		νεκροί	νεκραί	νεκρά

Noun

νεκρός (genitive νεκροῦ) m, second declension; (nekros)

1. a dead body, corpse
2. one who is dead (in plural: the dead)
3. dying person

Inflection

Second declension of νεκρός, νεκροῦ

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ νεκρός	τὼ νεκρώ	οἱ νεκροί
Genitive	τοῦ νεκροῦ	τοῖν νεκροῖν	τῶν νεκρῶν
Dative	τῷ νεκρῷ	τοῖν νεκροῖν	τοῖς νεκροῖς
Accusative	τὸν νεκρόν	τὼ νεκρώ	τοὺς νεκρούς
Vocative	νεκρέ	νεκρώ	νεκροί

Descendants

• Greek: νεκρός

References

• LSJ
• Bauer lexicon
• Strong’s concordance number: G3498

---

Greek

Etymology

From Ancient Greek νεκρός.

Adjective

νεκρός m  (nekrós)   feminine νεκρή, neuter νεκρό

1. dead

Declension

positive forms of νεκρός

number  case   \   gender	singular			plural
	masculine	feminine	neuter	masculine	feminine	neuter
nominative	νεκρός	νεκρή	νεκρό	νεκροί	νεκρές	νεκρά
genitive	νεκρού	νεκρής	νεκρού	νεκρών	νεκρών	νεκρών
accusative	νεκρό	νεκρή	νεκρό	νεκρούς	νεκρές	νεκρά
vocative	νεκρέ	νεκρή	νεκρό	νεκροί	νεκρές	νεκρά
derivations	comparative: πιο + positive forms (eg "πιο νεκρός", etc) relative superlative: ο πιο + positive forms (eg "ο πιο νεκρός", etc)

Synonyms

• πεθαμένος (pethaménos)
• αποθανών (apothanón)
• άψυχος (ápsychos, “lifeless, soulless”)

Noun

νεκρός (nekrós) m,   plural νεκροί

1. dead

Declension

declension of νεκρός

	singular (ενικός)	plural (πληθυντικός)
nominative (ονομαστική)	νεκρός	νεκροί
genitive (γενική)	νεκρού	νεκρών
accusative (αιτιατική)	νεκρό	νεκρούς
vocative (κλητική)	νεκρέ	νεκροί

Synonyms

• πτώμα (ptoma) n
• σορός (soros) f
• κουφάρι (koufari) n
• ψοφίμι (psofimi) n

Derived terms

• νεκροκεφαλή (nekrokefalí) f (skull, death's-head)