φενακίζω

Ancient Greek

Etymology

From φέναξ (phenaks, “cheat, imposter”).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /pʰenakízdɔ͜ɔ/

• (1st BC Egyptian): IPA: /pʰɛnakíz̚zoː/

• (4th AD Koine): IPA: /ɸenakíz̚zo/

• (10th AD Byzantine): IPA: /fenacíz̚zo/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /fenacízo/

Verb

φενακίζω (phenakizō) future: φενακίσω

1. I cheat, lie, trick

Inflection

    Present: φενακίζω, φενακίζομαι

number		singular			dual		plural
present		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	φενακίζω	φενακίζεις	φενακίζει	φενακίζετον	φενακίζετον	φενακίζομεν	φενακίζετε	φενακίζουσι(ν)
	subjunctive	φενακίζω	φενακίζῃς	φενακίζῃ	φενακίζητον	φενακίζητον	φενακίζωμεν	φενακίζητε	φενακίζωσι(ν)
	optative	φενακίζοιμι	φενακίζοις	φενακίζοι	φενακίζοιτον	φενακιζοίτην	φενακίζοιμεν	φενακίζοιτε	φενακίζοιεν
	imperative		φενάκιζε	φενακιζέτω	φενακίζετον	φενακιζέτων		φενακίζετε	φενακιζόντων
middle/ passive	indicative	φενακίζομαι	φενακίζει/ φενακίζῃ	φενακίζεται	φενακίζεσθον	φενακίζεσθον	φενακιζόμεθα	φενακίζεσθε	φενακίζονται
	subjunctive	φενακίζωμαι	φενακίζῃ	φενακίζηται	φενακίζησθον	φενακίζησθον	φενακιζώμεθα	φενακίζησθε	φενακίζωνται
	optative	φενακιζοίμην	φενακίζοιο	φενακίζοιτο	φενακίζοισθον	φενακιζοίσθην	φενακιζοίμεθα	φενακίζοισθε	φενακίζοιντο
	imperative		φενακίζου	φενακιζέσθω	φενακίζεσθον	φενακιζέσθων		φενακίζεσθε	φενακιζέσθων
		active				middle/passive
infinitive		φενακίζειν				φενακίζεσθαι
participle		φενακίζων , φενακίζουσα , φενάκιζον				φενακιζόμενος , φενακιζομένη , φενακιζόμενον

    Imperfect: ἐφενάκιζον, ἐφενακιζόμην

number		singular			dual		plural
imperfect		first	second	third	second	third	first	second	third
active	indicative	ἐφενάκιζον	ἐφενάκιζες	ἐφενάκιζε	ἐφενακίζετον	ἐφενακιζέτην	ἐφενακίζομεν	ἐφενακίζετε	ἐφενάκιζον
middle/ passive		ἐφενακιζόμην	ἐφενακίζου	ἐφενακίζετο	ἐφενακίζεσθον	ἐφενακιζέσθην	ἐφενακιζόμεθα	ἐφενακίζεσθε	ἐφενακίζοντο

References

• LSJ