ëmbréngen

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Luxembourgish[edit]

Etymology[edit]

From ëm- +‎ bréngen

Verb[edit]

ëmbréngen (third-person singular present bréngt ëm, preterite bruecht ëm, past participle ëmbruecht or ëmbruet, past subjunctive bréicht ëm, auxiliary verb hunn)

  1. to kill, to murder
  2. (reflexive) to commit suicide

Conjugation[edit]

Irregular with past tense, separable
infinitive ëmbréngen
participle ëmbruecht
auxiliary hunn
present
indicative
past
indicative
conditional imperative
1st singular bréngen ëm bruecht ëm bréicht ëm
2nd singular bréngs ëm bruechts ëm bréichts ëm bréng ëm
3rd singular bréngt ëm bruecht ëm bréicht ëm
1st plural bréngen ëm bruechten ëm bréichten ëm
2nd plural bréngt ëm bruecht ëm bréicht ëm bréngt ëm
3rd plural bréngen ëm bruechten ëm bréichten ëm
(n) or (nn) indicates the Eifeler Regel.