Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search



अचित्ति ‎(á-cittif

  1. want of sense, infatuation
  2. (figuratively said of) an infatuated man


Feminine i-stem declension of अचित्ति
Nom. sg. अचित्तिः ‎(acittiḥ)
Gen. sg. अचित्त्याः / अचित्तेः ‎(acittyāḥ / acitteḥ)
Singular Dual Plural
Nominative अचित्तिः ‎(acittiḥ) अचित्ती ‎(acittī) अचित्तयः ‎(acittayaḥ)
Vocative अचित्ते ‎(acitte) अचित्ती ‎(acittī) अचित्तयः ‎(acittayaḥ)
Accusative अचित्तिम् ‎(acittim) अचित्ती ‎(acittī) अचित्तीः ‎(acittīḥ)
Instrumental अचित्त्या ‎(acittyā) अचित्तिभ्याम् ‎(acittibhyām) अचित्तिभिः ‎(acittibhiḥ)
Dative अचित्त्यै / अचित्तये ‎(acittyai / acittaye) अचित्तिभ्याम् ‎(acittibhyām) अचित्तिभ्यः ‎(acittibhyaḥ)
Ablative अचित्त्याः / अचित्तेः ‎(acittyāḥ / acitteḥ) अचित्तिभ्याम् ‎(acittibhyām) अचित्तिभ्यः ‎(acittibhyaḥ)
Genitive अचित्त्याः / अचित्तेः ‎(acittyāḥ / acitteḥ) अचित्त्योः ‎(acittyoḥ) अचित्तीनाम् ‎(acittīnām)
Locative अचित्त्याम् / अचित्तौ ‎(acittyām / acittau) अचित्त्योः ‎(acittyoḥ) अचित्तिषु ‎(acittiṣu)


  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 0008