Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search



अचित्ति (á-cittif

  1. want of sense, infatuation
  2. (figuratively said of) an infatuated man


Feminine i-stem declension of अचित्ति
Nom. sg. अचित्तिः (acittiḥ)
Gen. sg. अचित्त्याः / अचित्तेः (acittyāḥ / acitteḥ)
Singular Dual Plural
Nominative अचित्तिः (acittiḥ) अचित्ती (acittī) अचित्तयः (acittayaḥ)
Vocative अचित्ते (acitte) अचित्ती (acittī) अचित्तयः (acittayaḥ)
Accusative अचित्तिम् (acittim) अचित्ती (acittī) अचित्तीः (acittīḥ)
Instrumental अचित्त्या (acittyā) अचित्तिभ्याम् (acittibhyām) अचित्तिभिः (acittibhiḥ)
Dative अचित्त्यै / अचित्तये (acittyai / acittaye) अचित्तिभ्याम् (acittibhyām) अचित्तिभ्यः (acittibhyaḥ)
Ablative अचित्त्याः / अचित्तेः (acittyāḥ / acitteḥ) अचित्तिभ्याम् (acittibhyām) अचित्तिभ्यः (acittibhyaḥ)
Genitive अचित्त्याः / अचित्तेः (acittyāḥ / acitteḥ) अचित्त्योः (acittyoḥ) अचित्तीनाम् (acittīnām)
Locative अचित्त्याम् / अचित्तौ (acittyām / acittau) अचित्त्योः (acittyoḥ) अचित्तिषु (acittiṣu)


  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 0008