उपाख्यान

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search

Sanskrit[edit]

Alternative forms[edit]

Noun[edit]

उपाख्यान (upākhyānan

  1. account, relation of an event (BhP.)
  2. subordinate tale or story, episode (MBh., Hit., etc.)

Declension[edit]

Neuter a-stem declension of उपाख्यान
Nom. sg. उपाख्यानम् (upākhyānam)
Gen. sg. उपाख्यानस्य (upākhyānasya)
Singular Dual Plural
Nominative उपाख्यानम् (upākhyānam) उपाख्याने (upākhyāne) उपाख्यानानि (upākhyānāni)
Vocative उपाख्यान (upākhyāna) उपाख्याने (upākhyāne) उपाख्यानानि (upākhyānāni)
Accusative उपाख्यानम् (upākhyānam) उपाख्याने (upākhyāne) उपाख्यानानि (upākhyānāni)
Instrumental उपाख्यानेन (upākhyānena) उपाख्यानाभ्याम् (upākhyānābhyām) उपाख्यानैः (upākhyānaiḥ)
Dative उपाख्यानाय (upākhyānāya) उपाख्यानाभ्याम् (upākhyānābhyām) उपाख्यानेभ्यः (upākhyānebhyaḥ)
Ablative उपाख्यानात् (upākhyānāt) उपाख्यानाभ्याम् (upākhyānābhyām) उपाख्यानेभ्यः (upākhyānebhyaḥ)
Genitive उपाख्यानस्य (upākhyānasya) उपाख्यानयोः (upākhyānayoḥ) उपाख्यानानाम् (upākhyānānām)
Locative उपाख्याने (upākhyāne) उपाख्यानयोः (upākhyānayoḥ) उपाख्यानेषु (upākhyāneṣu)

Descendants[edit]

  • Telugu: ఉపాఖ్యానము (upākhyānamu)

References[edit]