जामित्र

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Sanskrit[edit]

Etymology[edit]

From Ancient Greek διάμετρον(diámetron).

Noun[edit]

जामित्र ‎(jāmitran

  1. seventh lunar mansion (VarBṛS., VarBṛ., Laghuj., Kum.)

Declension[edit]

Neuter a-stem declension of जामित्र
Nom. sg. जामित्रम्(jāmitram)
Gen. sg. जामित्रस्य(jāmitrasya)
Singular Dual Plural
Nominative जामित्रम्(jāmitram) जामित्रे(jāmitre) जामित्रानि(jāmitrāni)
Vocative जामित्र(jāmitra) जामित्रे(jāmitre) जामित्रानि(jāmitrāni)
Accusative जामित्रम्(jāmitram) जामित्रे(jāmitre) जामित्रानि(jāmitrāni)
Instrumental जामित्रेन(jāmitrena) जामित्राभ्याम्(jāmitrābhyām) जामित्रैः(jāmitraiḥ)
Dative जामित्रा(jāmitrā) जामित्राभ्याम्(jāmitrābhyām) जामित्रेभ्यः(jāmitrebhyaḥ)
Ablative जामित्रात्(jāmitrāt) जामित्राभ्याम्(jāmitrābhyām) जामित्रेभ्यः(jāmitrebhyaḥ)
Genitive जामित्रस्य(jāmitrasya) जामित्रयोः(jāmitrayoḥ) जामित्रानाम्(jāmitrānām)
Locative जामित्रे(jāmitre) जामित्रयोः(jāmitrayoḥ) जामित्रेषु(jāmitreṣu)

References[edit]

  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 0419