राजकुमार

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to: navigation, search

Hindi[edit]

Etymology[edit]

From Sanskrit राजकुमार ‎(rājakumāra).

Noun[edit]

राजकुमार ‎(rāj-kumārm

  1. prince

Sanskrit[edit]

Noun[edit]

राजकुमार ‎(rāja-kumāram

  1. king's son, prince

Declension[edit]

Masculine a-stem declension of राजकुमार
Nom. sg. राजकुमारः ‎(rājakumāraḥ)
Gen. sg. राजकुमारस्य ‎(rājakumārasya)
Singular Dual Plural
Nominative राजकुमारः ‎(rājakumāraḥ) राजकुमारौ ‎(rājakumārau) राजकुमाराः ‎(rājakumārāḥ)
Vocative राजकुमार ‎(rājakumāra) राजकुमारौ ‎(rājakumārau) राजकुमाराः ‎(rājakumārāḥ)
Accusative राजकुमारम् ‎(rājakumāram) राजकुमारौ ‎(rājakumārau) राजकुमारान् ‎(rājakumārān)
Instrumental राजकुमारेण ‎(rājakumāreṇa) राजकुमाराभ्याम् ‎(rājakumārābhyām) राजकुमारैः ‎(rājakumāraiḥ)
Dative राजकुमाराय ‎(rājakumārāya) राजकुमाराभ्याम् ‎(rājakumārābhyām) राजकुमारेभ्यः ‎(rājakumārebhyaḥ)
Ablative राजकुमारात् ‎(rājakumārāt) राजकुमाराभ्याम् ‎(rājakumārābhyām) राजकुमारेभ्यः ‎(rājakumārebhyaḥ)
Genitive राजकुमारस्य ‎(rājakumārasya) राजकुमारयोः ‎(rājakumārayoḥ) राजकुमाराणाम् ‎(rājakumārāṇām)
Locative राजकुमारे ‎(rājakumāre) राजकुमारयोः ‎(rājakumārayoḥ) राजकुमारेषु ‎(rājakumāreṣu)

Descendants[edit]

References[edit]

  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 0872