biricik

Definition from Wiktionary, the free dictionary
Jump to navigation Jump to search
See also: Biricik

Turkish[edit]

Etymology[edit]

From "bir" (one).

Adjective[edit]

biricik

  1. one and only, only, unique, dear

Declension[edit]

Inflection
Nominative biricik
Definite accusative biriciği
Singular Plural
Nominative biricik biricikler
Definite accusative biriciği biricikleri
Dative biriciğe biriciklere
Locative biricikte biriciklerde
Ablative biricikten biriciklerden
Genitive biriciğin biriciklerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular biriciğim biriciklerim
2nd singular biriciğin biriciklerin
3rd singular biriciği biricikleri
1st plural biriciğimiz biriciklerimiz
2nd plural biriciğiniz biricikleriniz
3rd plural biricikleri biricikleri
Predicative forms
Singular Plural
1st singular biriciğim biriciklerim
2nd singular biriciksin biriciklersin
3rd singular biricik
biriciktir
biricikler
biriciklerdir
1st plural biriciğiz biricikleriz
2nd plural biriciksiniz biriciklersiniz
3rd plural biricikler biriciklerdir


Synonyms[edit]