Jump to content

kolonizator

From Wiktionary, the free dictionary

Polish

[edit]

Etymology

[edit]

Borrowed from French colonisateur.[1][2][3] By surface analysis, kolonizować +‎ -ator. First attested in 1841.[4]

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /kɔ.lɔ.ɲiˈza.tɔr/
  • Audio:(file)
  • Rhymes: -atɔr
  • Syllabification: ko‧lo‧ni‧za‧tor

Noun

[edit]

kolonizator m pers (female equivalent kolonizatorka, related adjective kolonizatorski)

  1. colonizer; colonist (one who colonizes a conquered country or region)

Declension

[edit]

References

[edit]
  1. ^ Mirosław Bańko; Lidia Wiśniakowska (2021), “kolonizator”, in Wielki słownik wyrazów obcych, →ISBN
  2. ^ Dubisz, Stanisław, editor (2003), “kolonizator”, in Uniwersalny słownik języka polskiego [Universal Dictionary of the Polish Language]‎[1] (in Polish), volumes 1–4, Warsaw: Wydawnictwo Naukowe PWN, →ISBN, →OCLC
  3. ^ Witold Doroszewski, editor (1958–1969), “kolonizator”, in Słownik języka polskiego (in Polish), Warszawa: PWN
  4. ^ Tygodnik Literacki : literaturze, sztukom pięknym i krytyce poświęcony (in Polish), volume 4, number 48, 29 November 1841, page 1

Further reading

[edit]

Serbo-Croatian

[edit]

Pronunciation

[edit]
  • IPA(key): /kolonǐzaːtor/
  • Hyphenation: ko‧lo‧ni‧za‧tor

Noun

[edit]

kolonìzātor m anim (Cyrillic spelling колонѝза̄тор)

  1. colonizer

Declension

[edit]
Declension of kolonizator
singular plural
nominative kolonizator kolonizatori
genitive kolonizatora kolonizatora
dative kolonizatoru kolonizatorima
accusative kolonizatora kolonizatore
vocative kolonizatore kolonizatori
locative kolonizatoru kolonizatorima
instrumental kolonizatorom kolonizatorima