zwon

See also: zwón and zwōn

Old Polish

Etymology

Inherited from Proto-Slavic *zvȍnъ.

Pronunciation

• IPA^(key): (10^th–15^th CE) /zvɔn/
• IPA^(key): (15^th CE) /zvɔn/

Noun

zwon m animacy unattested (diminutive zwonek)

1. bell (metallic resonating round object)
   • 1451-1455, Legenda o świętym Aleksym‎^[1], line 195:

     Thv szą wyelky dzyw sstal: szamy szwony szwonyli

     [Tu się wielki dziw zstał, samy zwony zwoniły]

Derived terms

nouns

• zwonica

verbs

• zwonić impf

Related terms

nouns

• źwięk

verbs

• zwnieć impf

Descendants

• Polish: dzwon, zwón (Central Greater Poland)
• Silesian: zwōn, zwůn (Steuer's Silesian Alphabet)

References

• B. Sieradzka-Baziur, Ewa Deptuchowa, Joanna Duska, Mariusz Frodyma, Beata Hejmo, Dorota Janeczko, Katarzyna Jasińska, Krystyna Kajtoch, Joanna Kozioł, Marian Kucała, Dorota Mika, Gabriela Niemiec, Urszula Poprawska, Elżbieta Supranowicz, Ludwika Szelachowska-Winiarzowa, Zofia Wanicowa, Piotr Szpor, Bartłomiej Borek, editors (2011–2015), “(dzwon) zwon”, in Słownik pojęciowy języka staropolskiego [Conceptual Dictionary of Old Polish] (in Polish), Kraków: IJP PAN, →ISBN