δολιχός

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *dl̥h₁gʰós. Cognates include Sanskrit दीर्घ (dīrgha), Avestan 𐬛𐬀𐬭𐬆𐬖𐬀 (darǝγa), Old Church Slavonic длъгъ (dlŭgŭ), and Old English lang (English long).

Pronunciation

• (5th BC Attic): IPA: /dolikʰós/

• (1st BC Egyptian): IPA: /dolikʰós/

• (4th AD Koine): IPA: /ðolixós/

• (10th AD Byzantine): IPA: /ðolixós/

• (15th AD Constantinopolitan): IPA: /ðolixós/

Adjective

δολιχός m, δολιχή f, δολιχόν n; first/second declension; (dolikhos)

1. long
2. protracted, wearisome

Inflection

    First and second declension of δολιχός, δολιχή, δολιχόν

Number	Singular				Dual				Plural
Case \ Gender	Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter		Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	δολιχός	δολιχή	δολιχόν		δολιχώ	δολιχά	δολιχώ		δολιχοί	δολιχαί	δολιχά
Genitive	δολιχοῦ	δολιχῆς	δολιχοῦ		δολιχοῖν	δολιχαῖν	δολιχοῖν		δολιχῶν	δολιχῶν	δολιχῶν
Dative	δολιχῷ	δολιχῇ	δολιχῷ		δολιχοῖν	δολιχαῖν	δολιχοῖν		δολιχοῖς	δολιχαῖς	δολιχοῖς
Accusative	δολιχόν	δολιχήν	δολιχόν		δολιχώ	δολιχά	δολιχώ		δολιχούς	δολιχάς	δολιχά
Vocative	δολιχέ	δολιχή	δολιχόν		δολιχώ	δολιχά	δολιχώ		δολιχοί	δολιχαί	δολιχά

Descendants

• English: dolicho-

References

• LSJ